آینده شایستگی های معلمی در نظام های آموزشی مجهز به هوش مصنوعی

ورود هوش مصنوعی مولد به کلاس درس پرسش «معلم شایسته کیست» را از نو گشوده است. مقاله حاضر یک مرور چترگون است که چهار مرور نظام مند، یک فراتحلیل، پیمایش بین المللی ۲۰۲۴ TALIS و سه مطالعه اولیه شاخص را سنتز می کند و در مجموع بیش از ۲۱۲ مطالعه اولیه در بازه ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ را پوشش می دهد. یافته ها چهار الگوی همگرا را آشکار می سازد: نخست، شکاف میان کاربرد و آمادگی؛ به طور میانگین ۳۶ درصد معلمان کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی از هوش مصنوعی در تدریس بهره می برند، تنها ۳۸ درصد دوره حرفه ای مرتبط گذرانده اند و سه چهارم کسانی که استفاده نمی کنند نبود دانش و مهارت را دلیل می آورند. دوم، نامتوازنی پیکره پژوهش؛ از ۱۰۵ مطالعه یک مرور نظام مند، ۳۵ مطالعه به پذیرش و نگرش پرداخته اند اما تنها ۹ مطالعه به توسعه حرفه ای. سوم، تقدم توانمندسازی روان شناختی بر آموزش فنی؛ خودکارآمدی معلم قوی ترین پیش بین نگرش و به کارگیری است و ضریب استاندارد شده آن بیش از چهار برابر شایستگی دیجیتال عمومی است. چهارم، مخاطره کم مهارت شدگی؛ در مرور ۳۹ مطالعه معلمان بیشتر در نقش مفسر و ناظر خروجی ماشین ظاهر می شوند و تنها ۱۰ مطالعه تامل ساختارمند را در طراحی خود گنجانده اند. بر این پایه مقاله چارچوب پنج حوزه ای قضاوت حرفه ای معلم در «حلقه» را پیشنهاد می کند، آن را با سطوح سه گانه چارچوب شایستگی یونسکو نگاشت می دهد و شاخص ناترازی خودکارسازی - شایستگی را برای پایش استقرار مسئولانه صورت بندی می نماید.

کلیدواژه ها:

شایستگی حرفه ای معلم ، هوش مصنوعی در آموزش ، تربیت معلم ، قضاوت حرفه ای ، توسعه حرفه ای مستمر