نقش هوش مصنوعی مولد در فرایند طراحی نمای ساختمان

نمای ساختمان به عنوان پوسته و واسط میان فضای درون و برون نقشی تعیین کننده در هویت بصری، کارایی انرژی، پایداری زیست محیطی و آسایش حرارتی کاربران ایفا می کند. در سال های اخیر ظهور فناوری های هوش مصنوعی مولد (Generative AI) تحولی بنیادین در پارادایم های طراحی معماری ایجاد کرده است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل و ارزیابی جامع نقش و کاربرد مدل های هوش مصنوعی مولد در مراحل مختلف فرایند طراحی پوسته و نمای ساختمان است. روش شناسی این تحقیق مبتنی بر رویکرد توصیفی تحلیلی و مرور نظام مند پژوهش ها و ابزارهای توسعه یافته در زمینه تلفیق هوش مصنوعی مولد نظیر شبکه های زاینده متخاصم (GANS)، مدل های انتشار (Diffusion Models) و طراحی زایشی پارامتریک با شبیه سازی عملکردی نما است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی مولد با تسهیل در ایده پردازی سریع، بهینه سازی فرم و الگوهای بازشوها، ارتقای دریافت نور طبیعی و کاهش بار حرارتی و برودتی فرایند سنتی و زمان بر طراحی را به یک فرایند تعاملی داده محور و بهینه سازی شده تبدیل می کند. علاوه بر این، ادغام این مدل ها با ابزارهای شبیه سازی عملکرد انرژی منجر به افزایش چشمگیر کارایی و خلق نماهای پاسخگو (Responsive Facades) و پایدار می گردد. در نهایت این پژوهش چالش های پیش رو از جمله اعتبارسنجی سازهای، یکپارچه سازی با مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) و محدودیت های اجرایی را بررسی کرده و راهکارهایی را برای ورود بهینه این ابزارها به فرایند حرفه ای معماری پیشنهاد می دهد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد (Generative AI) ، طراحی نمای ساختمان ، معماری پایدار ، بهینه سازی فرم و عملکرد ، مدل های انتشار و شبکه های زاینده GANs & Diffusion ، آسایش حرارتی و نور روز ، نماهای پاسخگو (Responsive Facades)