هم افزایی هوش مصنوعی و الگوهای بومی بازخوانی سازوکارهای غیرفعال تهویه طبیعی در مسکن سنتی تالش

معماری سنتی مناطق شمالی ایران به ویژه در استان گیلان و شهرستان تالش حاصل تعامل طولانی مدت انسان با شرایط اقلیمی مرطوب بارش فراوان و نیاز به ایجاد آسایش حرارتی در محیط های مسکونی است. در این معماری راهکارهای غیر فعال انرژی و تهویه طبیعی نقشی اساسی در شکل دهی به فرم بنا، سازمان فضایی و عناصر کالبدی داشته اند. با وجود این در بسیاری از ساختمان های معاصر منطقه این اصول اقلیمی نادیده گرفته شده و جای خود را به سامانه های مکانیکی پر مصرف داده اند. در سال های اخیر پیشرفت فناوری های دیجیتال و ظهور هوش مصنوعی امکان تحلیل داده های اقلیمی، مدل سازی عملکرد محیطی ساختمان و استخراج الگوهای بهینه طراحی را فراهم کرده است. این پژوهش با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در تحلیل و بهبود عملکرد تهویه طبیعی در ساختمان های سنتی تالش و امکان بهره گیری از این دانش در طراحی معاصر انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر مطالعه منابع کتابخانه ای، تحلیل ویژگی های معماری بومی و ارائه چارچوب مفهومی برای استفاده از الگوریتم های یادگیری ماشین در تحلیل تهویه طبیعی است. نتایج پژوهش نشان می دهد که عناصر کالبدی معماری سنتی تالش مانند جهت گیری، بنا، ایوان ها، بازشوهای متقابل، ارتفاع از سطح زمین و مصالح بومی به طور موثری در بهبود جریان طبیعی هوا و کاهش رطوبت داخلی نقش داشته اند. همچنین چارچوب پیشنهادی مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند این الگوهای تجربی را به مدل های تحلیلی و قابل انتقال تبدیل کند و در طراحی ساختمان های معاصر به کار گیرد. چنین رویکردی می تواند به کاهش مصرف انرژی، افزایش آسایش حرارتی و تقویت هویت معماری بومی در مناطق مرطوب شمال ایران کمک کند.

کلیدواژه ها:

تهویه طبیعی ، ساختمان ویلایی ، معماری تالش ، طراحی اقلیمی