کاربست هوش مصنوعی در جهت ارتقای امنیت اجتماعی

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربست هوش مصنوعی در جهت ارتقای امنیت اجتماعی انجام شده است. مسئله اصلی این پژوهش ناظر بر آن است که با گسترش پیچیدگی های اجتماعی و ظهور تهدیدات نوین روش های سنتی تامین امنیت اجتماعی کارایی پیشین خود را از دست داده اند. ضرورت بهره گیری از فناوری های نوین به ویژه هوش مصنوعی بیش از پیش احساس می شود. در این راسته هدف پژوهش حاضر شناسایی و تبیین زمینه های اثرگذاری هوش مصنوعی بر امنیت اجتماعی و تحلیل ظرفیت های آن در بهبود وضعیت امنیتی جوامع به ویژه در بستر ایران است. روش پژوهش از نوع کیفی با رویکرد توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعه اسنادی و بررسی منابع علمی معتبر گردآوری شده است. در این پژوهش مفاهیم کلیدی هوش مصنوعی و امنیت اجتماعی مورد بررسی مفهومی قرار گرفته و سپس زمینه های کارایی این فناوری در حوزه امنیت اجتماعی تحلیل شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در پنج حوزه اصلی شامل پیش بینی و پیشگیری از جرم، نظارت و پایش، تعامل هوشمند مردمی، تصمیم سازی فرماندهی و بهینه سازی نهادی نقش موثری در ارتقای امنیت اجتماعی ایفا کند. این حوزه ها بیانگر ظرفیت های چندبعدی هوش مصنوعی در افزایش کارآمدی نظام های امنیتی، کاهش جرائم، بهبود مدیریت منابع و ارتقای احساس امنیت در جامعه هستند. در نهایت نتایج پژوهش حاکی از آن است که بهره گیری هدفمند از هوش مصنوعی در صورت همراهی با چارچوب های حقوقی و اخلاقی مناسب می تواند به طور معناداری موجب ارتقای امنیت اجتماعی شود. بر این اساس، توجه به توسعه زیرساخت های فناورانه و سیاست گذاری هوشمند در این حوزه ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

امنیت اجتماعی ، پیشگیری از جرم ، فناوری هوش مصنوعی