الگوی گسترش هوش مصنوعی در اقتصاد دیجیتال و بازار کار (۲۰۱۰-۲۰۲۵): شواهدی از آگهی های شغلی ناهمگنی صنعتی و ریسک اتوماسیون

هوش مصنوعی در دهه اخیر به یکی از پیشران های کلیدی اقتصاد دیجیتال تبدیل شده و همزمان بر مدل های کسب وکار، ساختار مهارت ها و پویایی بازار کار اثر گذاشته است. این پژوهش با رویکردی داده محور الگوی گسترش هوش مصنوعی در بازار کار و پیامدهای مرتبط با کسب وکار را در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ بررسی می کند. داده های مورد استفاده شامل ۵۰۰۰ آگهی شغلی داده های ساختگی مبتنی بر الگوهای واقعی بازار کار است که متغیرهایی نظیر اشاره به هوش مصنوعی در متن، آگهی شدت به کارگیری هوش مصنوعی در نقش شغلی، سطح حقوق (دلار آمریکا)، ریسک اتوماسیون صنعت، منطقه جغرافیایی و مرحله بلوغ پذیرش هوش مصنوعی را در بر می گیرد. روش پژوهش مبتنی بر تحلیل روندهای زمانی، مقایسه های بین صنعتی و منطقه ای و تحلیل شاخص های شدت هوش مصنوعی و ریسک اتوماسیون موجود در داده هاست. نتایج نشان می دهد سهم مشاغلی که به هوش مصنوعی اشاره دارند طی دوره مورد بررسی افزایش معناداری داشته و این رشد با تغییرات ساختاری در ویژگی های شغلی همراه بوده است؛ به گونه ای که نقش های هوش مصنوعی محور عمدتا با سطوح حقوق بالاتر و ریسک اتوماسیون پایین تر مشاهده می شوند. همچنین تفاوت های چشمگیر صنعتی و منطقه ای در نرخ و شدت پذیرش هوش مصنوعی بیانگر ناهمگنی در ظرفیت های تحول دیجیتال و نیازهای سرمایه انسانی بنگاه هاست. در پایان پیامدهای مدیریتی این یافته ها برای راهبردهای توسعه مهارت، بازطراحی مشاغل و تصمیم گیری بنگاه ها در اقتصاد دیجیتال مورد بحث قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

اقتصاد دیجیتال ، هوش مصنوعی ، بازار کار ، پذیرش هوش مصنوعی ، ناهمگنی صنعتی ، ریسک اتوماسیون