طراحی تجربه ی یادگیری در آموزش سیار مبتنی بر هوش مصنوعی با تاکید بر نقش گرافیک و ادراک شناختی یادگیرنده

پیشرفت های شتابان در فناوری های هوش مصنوعی و نفوذ فراگیر دستگاه های همراه پارادایم جدیدی را در عرصه آموزش و یادگیری رقم زده است. یادگیری همراه مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان یک زمینه میان رشته ای نوظهور پتانسیل چشمگیری برای شخصی سازی، تعامل و دسترسی به محتوای آموزشی دارد. هدف این مقاله ارائه یک مدل مفهومی جامع است که نقش طراحی گرافیک و تجربه کاربری را به عنوان پل ارتباطی حیاتی بین قابلیت های فنی هوش مصنوعی و فرآیند یادگیری انسانی مورد تاکید قرار می دهد. در این راسته با مروری نظام مند بر مبانی نظری و پیشینه پژوهش شکاف موجود در ادبیات موضوع پیرامون یکپارچه سازی موثر عناصر طراحی در اکوسیستم های یادگیری هوشمند شناسایی می گردد. مدل پیشنهادی پژوهش در چهار لایه کلیدی ساختاریافته شده است: لایه هوش مصنوعی، تجزیه و تحلیل داده و سیستم های توصیه گر، لایه محتوا، لایه طراحی گرافیک و لایه تجربه کاربری. این چارچوب نشان می دهد که چگونه خروجی های هوش مصنوعی از طریق واسط های طراحی شده موثر و جذاب، به دروندادهای معنادار برای یادگیرنده تبدیل می شوند. بحث مقاله بر اهمیت همترازی اصول طراحی آموزشی، زیبایی شناسی بصری و قابلیت استفاده در بهینه سازی نتایج یادگیری متمرکز است. در نهایت این مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت راه حل های یادگیری همراه مبتنی بر هوش مصنوعی مستلزم رویکردی انسان محور است که در آن فناوری پیشرفته نه به عنوان هدف بلکه به عنوان بستری برای تقویت و تسهیل تعامل شناختی و عاطفی یادگیرنده به کار گرفته می شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری همراه ، هوش مصنوعی در آموزش ، طراحی گرافیک آموزشی ، تجربه کاربری ، شخصی سازی یادگیری ، مدل مفهومی