نقش الگوریتم های شبکه های اجتماعی در فعال سازی سیستم پاداش دوپامینی و ارتباط آن با بروز رفتارهای اعتیادگونه

گسترش شبکه های اجتماعی و استفاده روزافزون از الگوریتم های شخصی سازی محتوا الگوی جدیدی از تعامل انسان با محیط های دیجیتال ایجاد کرده است که پیامدهای عصبیروان شناختی و رفتاری قابل توجهی به همراه دارد. شواهد پژوهشی نشان می دهد که این الگوریتم ها با ارائه محرک های اجتماعی و پاداش های غیر قابل پیش بینی، می توانند سیستم پاداش دوپامینی مغز را فعال کرده و فرآیندهای انگیزشی کاربران را تحت تاثیر قرار دهند. هدف مقاله حاضر مرور و تحلیل مطالعات انجام شده درباره نقش الگوریتم های شبکه های اجتماعی در فعال سازی سیستم پاداش دوپامینی و ارتباط آن با بروز رفتارهای اعتیادگونه است. بدین منظور، پژوهش های مرتبط در حوزه های علوم اعصاب، روان شناسی و طراحی پلتفرم های دیجیتال بررسی و یافته ها به صورت یکپارچه تحلیل شده اند. نتایج نشان می دهد که تعامل میان طراحی الگوریتمی و سازوکارهای زیستی مغز می تواند به کاهش کنترل شناختی، افزایش تکانش گری و تداوم الگوهای استفاده مشکل ساز منجر شود. در مجموع، یافته ها بر ضرورت توجه هم زمان به ابعاد زیستی و طراحی دیجیتال در فهم و مدیریت اعتیاد به شبکه های اجتماعی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

الگوریتم های شبکه های اجتماعی ، سیستم پاداش دوپامینی ، اعتیاد دیجیتال ، تقویت متغیر استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی ، سامانه های توصیه گر ، نورو تصویربرداری ، رفتارهای اعتیادگونه