هوش مصنوعی و مالکیت فکری محتوای تولیدشده توسط آن

پیشرفت های هوش مصنوعی generative چالش های بنیادینی برای رژیم های مالکیت فکری ایجاد کرده و مفاهیم authorship، attribution و originality حقوق را بازتعریف می نماید. این پژوهش با روش شناسی تطبیقی و دکترینال قوانین انسان محور کنونی را تحلیل کرده و نشان می دهد که AI فاقد صلاحیت حقوقی مستقل است لذا حقوق به برنامه نویسان، کاربران یا arranger نسبت داده می شود. Kirakosyan attribution را به برنامه نویسان الگوریتم نسبت می دهد، در حالی که Adebiyi و Adeusi چارچوب های حقوقی اخلاقی برای صنایع خلاق پیشنهاد می کنند. Chen originality ماشینی را تایید اما فقدان عناصر انسانی را برجسته می سازد. چالش های کلیدی شامل نقض حقوق در داده های آموزشی و فقدان metadata است که دعاوی مدنی را افزایش می دهد. Wardi و همکاران مدل utilitarian برای طراحان ارائه داده و Mihus نقش e-government در IP را بررسی می کند. رویکردهای تطبیقی مانند CDPA بریتانیا و EU AI Act الگوهایی موفق اند. Singh legal personhood محدود پیشنهاد می دهند. برای ایران اصلاح ماده ۳ قانون حقوق مولفان با تبصره arranger، ثبت metadata اجباری و دادگاه های تخصصی IP ضروری است. چارچوبی hybrid با حفاظت ۵۰ ساله که با فقه شیعه و TRIPS همخوان باشد، این تحول نوآوری را تقویت و عدالت قراردادی را حفظ می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مالکیت فکری ، محتوای generative ، حقوق مولف ، attribution ، originality ، حقوق