هوش مصنوعی در کنترل جرائم سازمان یافته

این مقاله به بررسی جرم شناسانه نقش دوگانه هوش مصنوعی در عرصه جرم و جنایت می پردازد. از یک سو هوش مصنوعی به عنوان ابزاری قدرتمند ارتکاب جرایم سایبری پیشرفته نظیر تولید، دیپ فیک، فیشینگ هوشمند، بدافزارهای خودسازگار و تسهیل جرایم سنتی مانند قاچاق با پهپادها را برای مجرمان ممکن ساخته است. از سوی دیگر هوش مصنوعی پتانسیل تحولی عظیمی در پیشگیری از جرم ایجاد کرده است. کاربردهای آن شامل تحلیل داده های جرم شناختی برای پیش بینی دقیق وقوع جرم مانند سیستم های PredPol، ارتقاء سیستم های نظارتی نظیر تشخیص چهره و تحلیل رفتار مشکوک و تحلیل سریع شواهد در تحقیقات جنایی است. با این حال به کارگیری این فناوری چالش های جدی مانند سوگیری الگوریتمی و نقض حریم خصوصی را به دنبال دارد. علاوه بر این ابهام در تعیین مسئولیت کیفری ناشی از هوش مصنوعی، نظام حقوقی ایران را برای مقابله موثر با این جرایم نوظهور با چالش مواجه کرده است. ایران نیازمند اصلاح قانون جرایم رایانه ای، توسعه رویه قضایی تخصصی و پیش بینی مسئولیت تضامنی برای سازندگان و بهره برداران هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

امنیت سایبری (Cybersecurity) ، پیشگیری از جرم Crime Prevention ، جرائم سازمان یافته (Organized Crime) ، مسئولیت کیفری (Criminal Liability) ، هوش مصنوعی (Artificial Intelligence)