حریم خصوصی کاربران در عامل های هوش مصنوعی

گسترش عامل های هوش مصنوعی به عنوان دستیارهای شخصی و سامانه های خودمختار با وجود دسترسی پیوسته به داده های حساس، کاربران نگرانی های بی سابقه ای در حوزه حریم خصوصی ایجاد کرده است. با این حال، پژوهش های موجود به ویژه در زبان فارسی تصویری منسجم و تخصصی از تهدیدات و راهکارهای دفاعی در این عامل ها ارائه نمی دهند. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این شکاف یک مرور نظام مند از ادبیات را با تمرکز بر شناسایی، طبقه بندی و تحلیل تهدیدات حریم خصوصی کاربر نهایی و دفاع های مرتبط انجام داده است. بدین منظور ۲۷ منبع معتبر انگلیسی و فارسی بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ از پایگاه های معتبر گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی و کدگذاری موضوعی در سه محور تهدیدات، دفاع ها و شکاف های پژوهشی اکلوی شدند. یافته ها نشان می دهند که تهدیدات عمده بسیار فراتر از نشت سنتی داده های ذخیره شده است و لایه های تعامل زنده با کاربر، حافظه بلندمدت، ارتباطات چندعاملی، تزریق فرمان خصمانه، حملات استنتاج عضویت و فراخوانی ابزارهای خارجی را در بر می گیرد. در مقابل، راهکارهای دفاعی متنوعی شامل چارچوب های رمزنگاری، پیشرفته، محیط های اجرای مورد اعتماد، مهندسی پویای حریم خصوصی در زمان اجرا، سامانه های بی نام سازی و تلفیق اصول اخلاقی پیشنهاد شده اند. با این وجود، شکاف های پژوهشی مهمی از جمله فقدان چارچوب ارزیابی یکپارچه، کمبود مطالعات تعاملات بلندمدت و فقر چشمگیر پژوهش تخصصی به زبان فارسی شناسایی شد. این پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکرد دفاع در عمق برای پوشش همزمان تهدیدات چندلایه و توسعه استانداردهای بومی و بین المللی جهت استقرار امن عامل های هوش مصنوعی تاکید دارد و دستورکاری برای پژوهش های آتی ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

مهندسی پویای حریم ، خصوصی نشت ، ترکیبی محیط اجرای مورد اعتماد ، عامل های خودمختار ، مرور نظام مند