تاثیر هوش مصنوعی بر ساختار و فرم روایت داستانی با تکیه بر رویکرد پدیدارشناسانه

پژوهش حاضر به بررسی تاثیر هوش مصنوعی بر ساختار و فرم روایت داستانی با تکیه بر رویکرد پدیدارشناسانه می پردازد. مسئله اصلی این پژوهش آن است که ورود فناوری های هوشمند به فرایند تولید محتوا چگونه تجربه ادراکی مخاطب و شیوه پدیدار شدن روایت را دگرگون کرده است. در این چارچوب روایت نه صرفا یک ساختار زبانی، بلکه تجربه ای ادراکی و معنایی تلقی می شود که در تعامل میان متن، آگاهی مخاطب و فناوری شکل می گیرد. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی با بهره گیری از الگوریتم های تولید متن، الگوهای سنتی روایت را از حالت خطی و ثابت به ساختارهای چندلایه تعاملی و غیر خطی سوق داده است. این تحول باعث شده است که عناصر بنیادین روایت از جمله پیرنگ، زمانمندی، زاویه دید و نقش مخاطب، بازتعریف شوند. همچنین نتایج نشان می دهد که روایت های تولید شده توسط هوش مصنوعی در دقت اطلاعاتی، سرعت و جامعیت عملکرد قابل توجهی دارند در حالی که روایت های انسانی همچنان از نظر جذابیت، اعتبار و عمق تجربه زیسته از جایگاه برجسته تری برخوردارند. بر این اساس تعامل انسان و ماشین به عنوان الگوی بهینه در تولید روایت معاصر مطرح می شود؛ الگویی که در آن انسان نقش هدایت، معنایی، تفسیر و داوری را بر عهده دارد و ماشین در پردازش داده ها و گسترش الگوهای روایی مشارکت می کند. در نهایت پژوهش نشان می دهد که تاثیر هوش مصنوعی بر روایت فراتر از یک تحول فنی است و به دگرگونی در بنیان های ادراکی و معنایی روایت منجر شده است؛ از این رو رویکرد پدیدارشناسانه می تواند چارچوبی مناسب برای فهم عمیق تر روایت در عصر هوش مصنوعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روایت پدیدارشناسی ، داستان