نانو منیزیم و آلیاژهای آن در کاربردهای زیست پزشکی

افزایش نیاز به زیست مواد نوین در حوزه های پزشکی، ترمیمی، ارتوپدی، قلب و عروق و دندان پزشکی، توجه پژوهشگران را به فلزات زیست تخریب پذیر معطوف کرده است. در این میان منیزیم و آلیاژهای آن به دلیل چگالی پایین، مدول الاستیسیته نزدیک به استخوان، زیست سازگاری مناسب و قابلیت تخریب تدریجی در بدن، به عنوان گزینه هایی امیدبخش برای ساخت ایمپلنت های موقت مطرح شده اند. ورود فناوری نانو به این حوزه نیز امکان بهبود خواص مکانیکی، کنترل بهتر رفتار خوردگی و تنظیم پاسخ زیستی را فراهم کرده است. با این حال، خوردگی سریع منیزیم در محیط فیزیولوژیک، تولید گاز هیدروژن و افت زودهنگام استحکام مکانیکی از چالش های اصلی کاربرد بالینی آن به شمار می روند. بررسی در این مقاله، مروری جایگاه نانو منیزیم و آلیاژهای منیزیم در کاربردهای زیست پزشکی به صورت تحلیلی شده است. ابتدا ویژگی های بنیادی منیزیم و نقش زیستی آن در بدن تشریح می شود. سپس روش های تولید ساختارهای نانومقیاس، منیزیمی، خانواده های مهم آلیاژی، رفتار خوردگی و زیست تخریب پذیری، زیست سازگاری و راهبردهای مهندسی سطح مورد بحث قرار می گیرد. همچنین کاربردهای این مواد در ایمپلنت های ارتوپدی، مهندسی بافت استخوان، استنت های قلبی عروقی، کاربردهای دندان پزشکی و سامانه های دارورسانی مرور می شود. نتایج این بررسی نشان می دهد که نانو منیزیم و آلیاژهای آن، در صورت کنترل دقیق ترکیب، ریزساختار و نرخ تخریب، ظرفیت بالایی برای تبدیل شدن به نسل جدید زیست مواد فلزی در پزشکی ترمیمی دارند.

کلیدواژه ها:

نانومنیزیم ، آلیاژهای منیزیم ، زیست مواد ، ایمپلنت ، زیست تخریب پذیر ، زیست سازگاری ، خوردگی زیستی ، مهندسی بافت