تاثیر ویژگی های یادگیرنده بر انتخاب و اثربخشی شیوه های آموزش معماری

آموزش طراحی معماری به عنوان یک فرآیند پیچیده متاثر از کنشگرهای متعددی است که یادگیرنده در کانون آن قرار دارد. با وجود اهمیت ویژگی های یادگیرنده در اثربخشی شیوه های آموزشی مطالعات در این حوزه عمدتا به بررسی جزئی و مجزای عوامل موثر پرداخته اند و به یک مدل یکپارچه که تعامل پویای بین ویژگی های درونی، عوامل بیرونی و سبک های یادگیری را در انتخاب شیوه آموزشی مورد توجه قرار دهد کمتر پرداخته شده است. این مسئله در حوزه آموزش معماری که ماهیتی تجربی، خلاقانه و مبتنی بر تعامل دارد از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش اساسی است که چه رابطه ای بین ویژگی های یادگیرنده و انتخاب شیوه های آموزش طراحی معماری وجود دارد؟ برای پاسخ به این پرسش این پژوهش با رویکرد کیفی و در چارچوب راهبرد تحلیل توصیفی انجام شده است. داده های مورد نیاز به روش کتابخانه ای و از طریق بررسی پیشینه پژوهش گردآوری شد. برای تحلیل داده ها از روش تحلیل محتوای کیفی استفاده گردید و مفاهیم در قالب مقوله های اصلی و فرعی دسته بندی شدند. یافته ها نشان داد که هر شیوه آموزشی برای ویژگی خاصی از یادگیرندگان مناسب است: آموزش حضوری سنتی برای افراد وابسته به زمینه و تکانشی؛ آموزش پروژه محور برای یادگیرندگان با انگیزه درونی بالا و سبک تاملی؛ آموزش ترکیبی برای افراد خودتنظیم با دسترسی به فناوری؛ و آموزش تقویت شده با هوش مصنوعی برای یادگیرندگان خلاق با سبک واگرا بیشترین اثربخشی را دارد. ویژگی های درونی به ویژه «انگیزه درونی» و «خودتنظیمی» بیشترین سهم را در اثربخشی آموزشی دارند. این پژوهش بر ضرورت طراحی نظام های آموزشی انعطاف پذیر و تطبیقی مبتنی بر ویژگی یادگیرنده در معماری تاکید می نماید.

کلیدواژه ها:

ویژگی های یادگیرنده ، آموزش معماری ، سبک های یادگیری ، شیوه های آموزشی