پذیرش و اعتماد توسعه دهندگان ایرانی نسبت به همکاری با هوش مصنوعی در تیم های چابک طرح پژوهش پیمایشی

این پژوهش به بررسی تاثیر حضور هوش مصنوعی به عنوان عضو تیم بر عملکرد تیم های چابک ایرانی می پردازد و با رویکرد میدانی و ترکیبی (کمی کیفی) طراحی شده است. جامعه آماری شامل تیم های چابک در شرکت های نرم افزاری ایران با حداقل سه اسپرینت تجربه است و برای نمونه گیری ۴ تیم کوچک، ۵ تیم متوسط و ۳ تیم بزرگ به کار گرفته شد. داده های کمی از ابزارهای مدیریت پروژه و کنترل نسخه مانند Gitlab، Jira و GitHub و شاخص های کیفیت کد (Bugs و Code Smells) جمع آوری شد و داده های کیفی از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهده جلسات و یادداشت های میدانی به دست آمد. تحلیل با آزمون های T زوجی، تحلیل واریانس یک طرفه، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه انجام شد. یافته های کمی نشان داد حضور هوش مصنوعی میانگین سرعت اسپرینت، درصد تحقق وظایف و کیفیت کد را در همه اندازه های تیم افزایش داد و گروه های کوچک بیشترین بهبود را تجربه کردند؛ همچنین رگرسیون نشان داد استفاده از ابزارهای AI به طور معناداری بر بهره وری فردی و تیمی اثر دارد با نقش تعدیل کننده تجربه حرفه ای و اندازه تیم. تحلیل کیفی سه مضمون اصلی را استخراج کرد: پذیرش ابزار، تعامل انسان-هوش مصنوعی و اثر بر هماهنگی تیمی که تجربه مثبت کاهش فشار کاری و تسریع انجام وظایف و بهبود هماهنگی جلسات را نشان می دهد. نتیجه کلی این است که داده های کمی و کیفی به طور همسو نشان می دهند حضور هوش مصنوعی به طور کلی بهره وری و کیفیت تیم را ارتقا می دهد اگرچه نیاز به آموزش و تنظیمات اولیه ابزار احساس می شود. پژوهش چارچوب عملیاتی قابل استفاده ای برای حضور AI در تیم های چابک ارائه می دهد و می تواند برای مدیران پروژه، تیم های نرم افزاری و پژوهشگران حوزه تعامل انسان-ماشین راهگشا باشد و مبنای پژوهش های آینده در محیط های واقعی توسعه نرم افزار قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

پذیرش فناوری ، اعتماد ، هوش مصنوعی ، تیم ، چابک ، توسعه دهندگان ایرانی ، پژوهش پیمایشی