مدیریت گذار به بازنشستگی اعضای هیات علمی: فرا ترکیب کیفی

مقدمه: بازنشستگی به معنای توقف نقش شغلی و انتقال به مرحله جدیدی از زندگی، پدیده ای چندبعدی و موثر در بهزیستی اجتماعی افراد است. تجربه بازنشستگی تحت تاثیر عوامل فردی و اجتماعی گوناگون شکل می گیرد. در این میان، اعضای هیئت علمی دانشگاهها به دلیل ماهیت حرفه ای و تخصصی شغل خود تجربه متفاوتی را گزارش می دهند. بررسی ادبیات این موضوع نشان می دهد که مسیر بازنشستگی این افراد مشابه بازنشستگی دانشمندان است. این پژوهش با هدف مدل سازی ابعاد مفهومی تجربه بازنشستگی در اعضای هیئت علمی و کشف راهبردهای مواجهه با چالشها انجام شده است. روش: این مطالعه با رویکرد فراترکیب به تحلیل و ترکیب نظامند مقالات این حوزه پرداخته است. جامعه آماری پژوهش، همه مطالعات مرتبط با بازنشستگی دانشگاهیان به زبانهای فارسی و انگلیسی از سال ۱۹۵۸ تا ۲۰۲۵ است که پس از ارزیابی کیفیت مطالعات ۳۳ مقاله انتخاب شدند. یافته ها: یافته های این فراترکیب نشان داد که تجربه بازنشستگی اعضای هیئت علمی پدیده ای چندبعدی است که ابعاد فعالیتهای روزمره، هویت، زمان، تعاملات اجتماعی و وضعیت روانی اجتماعی را دربرمی گیرد و در کنار این چالشها، راهبردهایی مانند تداوم فعالیت حرفه ای، بازنشستگی مرحله ای، بازسازی زمان و برنامه ریزی پیش از بازنشستگی را شامل می شود. بحث: بازنشستگی دانشگاهیان گذاری چندبعدی و عاملیت مند در مسیر زندگی است که در تعامل میان تداوم و انفصال نقشها، هویت حرفه ای، ساختارهای اجتماعی و سرمایه های حرفه ای شکل می گیرد. مدل پیشنهادی پژوهش با تلفیق ساختار و عاملیت، امکان تبیین متمایز تجربه دانشگاهیان را فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

Retirement ، Retired university professors ، Psycho-social challenges ، Meta-synthesis. ، بازنشستگی ، اساتید بازنشسته دانشگاهها ، چالشهای روانی- اجتماعی ، فراترکیب