توانبخشی بی اختیاری ادراری با رویکرد کنترل حرکتی و تاکید بر یکپارچگی سیستم حرکتی: مرور سیستماتیک

سابقه و هدف: بی اختیاری ادراری (UI) در زنان یک اختلال شایع و چند عاملی است که علاوه بر پیامدهای بالینی، اثرات روانی و اجتماعی قابل توجهی ایجاد می کند. این مطالعه با هدف مرور نظام مند شواهد موجود درباره مکانیسم های بیومکانیکی و کنترل حرکتی موثر در توانبخشی بی اختیاری ادراری و بررسی اثربخشی رویکردهای ترکیبی مبتنی بر یکپارچگی تنه، دیافراگم و عضلات کف لگن، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: این مرور نظام مند مطابق با PRISMA ۲۰۲۰ انجام شد. پایگاه های PubMed، Scopus، Web ofScience  و Google Scholar برای مطالعات منتشر شده بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۵ جستجو شدند. معیارهای ورود بر اساس چارچوب PICOS تعریف شدند. کیفیت مطالعات با چک لیست اصلاح شده داون و بلک و خطر سوگیری با ابزار RoB۲ ارزیابی شد. به دلیل ناهمگونی مداخله ها و پیامدها، سنتز داده ها به روش روایی و مطابق چارچوب SWiM انجام گرفت. یافته ها: در مجموع ۱۱ مطالعه وارد تحلیل شدند. PFMT در کاهش شدت بی اختیاری و افزایش قدرت عضلات کف لگن موثر بود؛ با این حال، مداخلات چند بعدی در برخی پیامدها مانند زمان بندی پیش انقباض و هماهنگی عصبی–عضلانی برتر بودند. شواهد نشان دادند که بازآموزی سینرژی تنه–دیافراگم–کف لگن و اصلاح الگوهای تنفسی نقش اساسی در بهبود عملکرد دارد. همچنین، بیش تر مطالعات وارد شده از نظر کیفیت روش شناختی در سطح متوسط تا خوب قرار داشتند و اغلب دارای خطر سوگیری پایین تا متوسط بودند. در مجموع، یافته ها از نقش مداخلات ترکیبی در ارتقای کنترل عملکردی و نه صرفا افزایش قدرت عضلانی حمایت می کنند. استنتاج: رویکردهای مبتنی بر تقویت ایزوله ممکن است زمان بندی خودکار و هماهنگی عصبی–عضلانی را بازسازی نکنند؛ در حالی که مداخلات یکپارچه و مبتنی بر کنترل حرکتی می توانند به بهبود پایدارتر و عملکردی تر منجر شوند. حرکت به سمت پروتکل های توانبخشی مبتنی بر مکانیسم و شخصی سازی شده ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

urinary incontinence ، pelvic floor muscle dysfunction ، movement system impairment ، motor control ، pelvic floor biomechanics ، بی اختیاری ادراری ، اختلال عملکرد عضلات کف لگن ، اختلال سیستم حرکتی ، کنترل حرکتی ، بیومکانیک کف لگن