امکان سنجی استفاده از روش چاپ سه بعدی اکستروژنی برای ساخت زیرپایه متخلخل از رس (کائولن)

در دهه های اخیر، فناوری ساخت افزایشی یا چاپ سه بعدی مورد توجه بسیاری از پژوهشگران قرار گرفته است. این روش ساخت، امکان تولید مستقیم قطعه از طرح مورد نظر، ساخت قطعات پیچیده که امکان تولید آن ها با روش های ساخت متداول عملا ناممکن بود و کاهش مصرف مواد اولیه را میسر کرده است . ساخت افزایشی به روشی مناسب برای ساخت قطعات چه در زمینه های آکادمیک و چه در حوزه های صنعتی تبدیل شده است. در این پژوهش، هدف، ساخت زیرپایه متخلخل کائولنی به منظور رسیدن به نسبت ایده آل از آب به رس است. با در نظر گرفتن درصد آب و ماده اولیه و چاپ آن ها به روش اکستروژن، درصد ایده آل آب و ماده اولیه به عنوان سیستم بهینه که قابل چاپ شدن با دستگاه باشد معادل ۴۰% آب و ۶۰% ماده اولیه است. مقایسه نتایج XRD نشان داد فاز کائولینیت پس از حرارت دهی به متاکائون تبدیل شد و نتایج SEM و طیف EDS به ترتیب ریزساختار کائولینیت و متاکائولن و عناصر تشکیل دهنده آن را نشان داد. همچنین با استفاده از روش ارشمیدس چگالی نمونه ها با ساختار سه بعدی پس عملیات حرارتی اندازه گیری شد که برای نمونه های پخت شده در دماهای ۱۱۰۰، ۱۰۰۰، ۹۰۰ و ۱۲۰۰ به ترتیب ۲/۲، ۹/۲، ۴/۲ و ۴۹/۲ می باشد.

کلیدواژه ها:

فناوری ساخت افزایشی ، زیر پایه متخلخل ، چاپ سه بعدی اکستروژنی ، کائولن