اثربخشی آموزش الگوی ارتباط بدون خشونت والدین بر اضطراب و خوداثرمندی دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان

زمینه و هدف: کودکان مشکلاتی مانند اضطراب و عدم خوداثرمندی را تجربه می کنند که جهت کاهش این مشکلات نیاز به مداخلات روانشناختی مانند آموزش الگوی ارتباطی بدون خشونت والدین می باشد. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثربخشی آموزش الگوی ارتباطی بدون خشونت والدین بر اضطراب و خوداثرمندی دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان بود.روش: روش پژوهش از نظر ماهیت کمی، از دیدگاه هدف کابردی و از لحاظ شیوه اجرا نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل ناهمسان بود. نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل ناهمسان بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان شهر بابل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بودند که تعداد ۳۰ نفر به عنوان نمونه آماری، به روش نمونه گیری در دسترس، انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گروه کنترل (۱۵ نفر) تقسیم شدند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه های اضطراب اسپنس و همکاران (۱۹۹۹) و خوداثرمندی بندورا و همکاران (۱۹۹۶) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و تحلیل کوواریانس چند متغیره با نرم افزار SPSS.v.۲۷ استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که آموزش الگوی ارتباطی بدون خشونت والدین بر اضطراب و خوداثرمندی دانش آموزان دختر پایه ششم دبستان تاثیر دارد که اندازه اثر این تاثیر، برای اضطراب ۴۶/۰ و برای خوداثرمندی ۳۷/۰ بود (۰۱/۰>P).نتیجه گیری: بر اساس نتایج این پژوهش پیشنهاد می گردد جلسات آموزش الگوی ارتباطی بدون خشونت والدین، در برنامه های آموزش و پرورش در اولویت قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

الگوی ارتباطی بدون خشونت والدین ، اضطراب ، خوداثرمندی ، دانش آموزان دختر