استعاره مندی عشق در دیوان فروغی بسطامی و طبیب اصفهانی با تکیه بر زبان شناسی شناختی

تحلیل های درباره استعاره صورت گرفته، که نشان می دهد این بحث از علم بیان، با نگاه زبان شناسان شناختی متفاوت است. از دیدگاه آنان، استعاره در قالب عینی سازی امور ذهنی صورت می گیرد که با طرحواره های تصویری قابل درک است. تمایزی که در استعاره به شکل نو مشاهده می شود بدین گونه است که مفاهیم ذهنی از نگاه شاعر، در اطراف ما شبیه سازی شده و مخاطب برای درک آن باید به امور عینی مراجعه نماید. یکی از این سازوکارها، مفهوم «عشق» است. این مقوله در سروده های فروغی بسطامی و طبیب اصفهانی به شکل استعاره مفهومی کاربرد دارد. پژوهش حاضر درصدد است تا بتواند ابزراهای لازم جهت عینی سازی مفهوم بیان شده را در اشعار شاعران مذکور مورد واکاوی قراردهد. با تحلیل سروده های آنها مشخص شد فروغی در استعاره های هستی شناسانه از انسان انگاری بیشتر بهره برده و در مقابل، طبیب اصفهانی از عشق به صورت جاندارانگارانه استفاده نکرده است. در استعاره های ساختاری نیز، بسامد عشق به صورت عامل در اشعار آنان بارزتر است.

کلیدواژه ها:

استعاره مفهومی ، عشق ، فروغی بسطامی ، طبیب اصفهانی