بررسی شناختی تعامل انتقال منفی و تعمیم افراطی در آموزش زبان فارسی به عنوان زبان دوم

پژوهش حاضر با رویکردی شناختی به بررسی تعامل دو سازوکار «انتقال منفی» و «تعمیم افراطی» در یادگیری زبان فارسی به عنوان زبان دوم می پردازد. هدف آن تبیین نقش هم زمان این دو پدیده در شکل گیری زبان میانی و تحلیل شناختی خطاهای زبان آموزان غیرفارسی زبان است. چارچوب نظری بر تلفیق نظریه زبان میانی (سلینکر، ۱۹۸۰)، تحلیل خطا (کردر، ۱۹۶۷) و رویکرد شناختی یادگیری زبان دوم (توماسلو، ۲۰۰۳) استوار است. داده ها از ۳۰ زبان آموز با پیشینه های زبانی مختلف (ترکی، کردی، عربی، چینی و نیجریه ای) در سطوح مقدماتی و متوسط از طریق تکالیف نوشتاری، مصاحبه و پرسشنامه گردآوری شد. تحلیل داده ها به صورت ترکیبی انجام گرفت و خطاها بر اساس نوع و منشا طبقه بندی شدند. نتایج نشان داد انتقال منفی بیشترین بسامد را داشته و عمدتا در سطوح نحوی و صرفی رخ می دهد، در حالی که تعمیم افراطی بیشتر در سطح واژگانی مشاهده می شود. همچنین ۶۳٪ خطاها ناشی از انتقال منفی و ۲۷٪ ناشی از تعمیم افراطی بوده اند.

کلیدواژه ها:

رویکرد شناختی ، انتقال منفی ، تعمیم افراطی ، زبان میانی ، آموزش زبان فارسی به غیرفارسی زبانان