تظاهر نادر هیپربیلی روبینمی شدید در لپتوسپیروز: چالش های تشخیصی و درمانی

لپتوسپیروز یک بیماری عفونی مشترک بین انسان و دام است که توسط اسپیروکت های جنس لپتوسپیرا ایجاد می شود و عمدتا از طریق تماس با آب آلوده به ادرار حیوانات منتقل می شود. این بیماری می تواند از یک تب خفیف تا فرم شدید موسوم به بیماری ویل با درگیری کبد، کلیه و اختلالات انعقادی تظاهر یابد. زردی از یافته های شایع است، اما هیپربیلی روبینمی شدید نادر بوده و می تواند تشخیص را با بیماری های اولیه کبدی و صفراوی اشتباه سازد. الگوی درگیری کبدی معمولا کلستاتیک بوده و با افزایش نامتناسب بیلی روبین نسبت به ترانس آمینازها مشخص می شود. این گزارش مورد، به معرفی مرد ۵۲ ساله ای می پردازد که پس از مواجهه با سیلاب با تب بالا، زردی پیشرونده و الیگوری به مرکز درمانی مراجعه نمود. در معاینه، افت فشار خون، تاکی کاردی، پرخونی ملتحمه و هپاتومگالی دردناک مشاهده شد. آزمایش های اولیه، هیپربیلی روبینمی شدید با بیلی روبین تام ۴۲/۳ میلی گرم در دسی لیتر را نشان داد که به طور نامتناسبی نسبت به افزایش (آسپارتات آمینوترانسفراز IU/L ۸۳، آلانین آمینوترانسفرازIU/L  ۹۸) بالا بود. همزمان، آسیب حاد کلیه (کراتینین۳/۸ میلی گرم در دسی لیتر)، ترومبوسیتوپنی و شک به همولیز نیز وجود داشت. آزمایش های هپاتیت های ویروسی، مالاریا و دنگی منفی بودند. سرولوژی IgM لپتوسپیرا و آزمون MAT با تیتر بیش از ۱:۸۰۰ تشخیص لپتوسپیروز شدید را تایید کردند. بیمار با تزریق پلاکت، آنتی بیوتیک هدفمند، مایعات وریدی، وازوپرسور و مراقبت های حمایتی طی دو هفته بهبود قابل توجهی از نظر بالینی و آزمایشگاهی نشان داد. این گزارش نشان می دهد که هیپربیلی روبینمی شدید همراه با افزایش خفیف ترانس آمینازها می تواند یکی از تظاهرات غیر معمول اما مهم بیماری ویل باشد. بنابراین، در بیماران مبتلا به تب، زردی، آسیب حاد کلیه و سابقه تماس با آب های آلوده یا سیلاب، لپتوسپیروز باید در تشخیص افتراقی مدنظر قرار گیرد، زیرا تشخیص زودهنگام و آغاز سریع درمان آنتی بیوتیکی و مراقبت های حمایتی نقش تعیین کننده ای در پیشگیری از نارسایی چند عضوی و بهبود پیامدهای بالینی دارد.

کلیدواژه ها:

Leptospirosis ، hyperbilirubinemia ، acute kidney injury ، لپتوسپیروز ، هیپربیلی روبینمی ، آسیب حاد کلیه