رابطه روان رنجوری و عملکرد عصب روان شناختی با رفتارهای پرخطر رانندگی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه روان رنجوری و کارکرد عصب روان شناختی با رفتارهای رانندگی پرخطر در رانندگان وسایل نقلیه سنگین انجام شد. در یک طرح همبستگی تعداد ۱۰۰ نفر از رانندگان وسایل نقلیه سنگین (کامیون، تریلی و اتوبوس) مراجعه کننده به مراکز خدمات کارت سلامت و معاینه فنی شهر نجف آباد به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. گردآوری داده ها با پرسشنامه رفتار رانندگی منچستر (M-DBQ)، چک لیست سیستم مغزی آیمن (ABSC) و فرم کوتاه پرسشنامه پنج عاملی نئو (NEO-FFI) انجام شد. یافته ها نشان داد که بین متغیرهای پژوهش همبستگی مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱). تحلیل رگرسیون نیز نشان داد روان رنجوری (β=۰.۱۷)، بیش فعالی (β=۰.۲۰) و کارکرد هسته های قاعده ای (β=۰.۳۹) پیش بین های مثبت رفتار رانندگی پرخطر هستند. رانندگی پرخطر پدیده ای چندعاملی است و روان رنجوری، بیش فعالی پیش پیشانی و کارکرد هسته های قاعده ای در آن نقش دارند. با وجود محدودیت هایی مانند طرح همبستگی و ابزارهای خودگزارشی، غربالگری روان شناختی و عصب روان شناختی و مداخلات تنظیم هیجان، کنترل تکانه، توجه پایدار و تصمیم گیری برای رانندگان سنگین و فرایند صدور و تمدید گواهینامه پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

بیش فعالی ، تصادف رانندگی ، صفات شخصیتی ، نقص توجه