بررسی شیوع ناتوانی های اسکلتی عضلانی اندام های فوقانی در هنرمندان اصفهان و ارتباط آن با میزان راحتی ابزار دستی هنرمندان صنایع دستی اصفهان در سال ۱۴۰۴

اهداف: هنرمندان صنایع دستی استان اصفهان به دلیل ماهیت شغل خود، که همراه با حرکات تکراری و پوسچرهای نامناسب است، در معرض ابتلا به اختلالات اسکلتی عضلانی اندام های فوقانی قرار دارند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیرگذاری ابزار دستی در ناراحتی اسکلتی عضلانی اندام فوقانی این هنرمندان انجام شد. روش کار: در این مطالعه مقطعی، ۱۹۱ هنرمند (۷۰ زن و ۱۲۱ مرد) شاغل در رشته های میناکاری، فیروزه کوبی، نگارگری و قلم زنی به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسش نامه های دموگرافیک، ناتوانی اندام فوقانی (Quick-Disability of Am, Shoulder and Hand: Quick-DASH) و راحتی ابزار (Comfort QH) جمع آوری شد. تحلیل های آماری با استفاده از نرم افزار Stata نسخه ۱۷ صورت گرفت و سطح معناداری در تمامی آزمون های مورد بررسی کمتر از ۰.۰۵ در نظر گرفته شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار نمره Quick-DASH به ترتیب ۲۸.۸۹ و ۴.۹۱ برآورد شد. بالاترین نمره Quick-DASH مربوط به نگارگران با میانگین ۳۰.۸۹ و انحراف معیار ۲.۹۱ بود. سابقه کاری عاملی تاثیرگذار در نمره Quick-DASH (سطح معناداری= ۰.۰۰۳) بود. میانگین نمره پرسش نامه CQH هنرمندان ۱.۰۹ با انحراف معیار ۰.۲۶ بود. فیروزه کوبان و نگارگران با میانگین ۱.۰۴ و انحراف معیار ۰.۲۳ بیشترین ناراحتی از ابزار را کردند. هم بستگی معنادار بین ناتوانی اندام فوقانی و راحتی ابزار مشاهده نشد. نتیجه گیری: هنرمندان صنایع دستی اصفهان با وظایف تکراری و ظریف، در معرض ریسک قابل توجه اختلالات اسکلتی عضلانی هستند. باوجود نبود هم بستگی معنادار بین ناتوانی اسکلتی عضلانی و راحت نبودن ابزار دستی، تحلیل های تک متغیره و چندمتغیره در تاثیر چشمگیر راحتی ابزار دستی در ناراحتی اسکلتی عضلانی اندام فوقانی صحه گذاشت.

کلیدواژه ها:

Ergonomics ، Handicrafts ، Musculoskeletal Disability ، Tool Comfort ، Upper Extremities ، ناتوانی اسکلتی عضلانی ، اندام های فوقانی ، راحتی ابزار کار ، صنایع دستی ، ارگونومی