گزارشگری پایداری و ارتباطات سیاسی شرکتی: بررسی نقش تعدیل گر نوسانات قیمت سهام

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه گزارشگری پایداری با ارتباطات سیاسی شرکت ها و آزمون نقش تعدیل گر نوسانات قیمت سهام در این رابطه است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. داده های ۱۳۸ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران و فرابورس ایران طی دوره ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۳، در مجموع شامل ۶۹۰ مشاهده سال–شرکت، گردآوری شد و برای آزمون فرضیه های پژوهش از رگرسیون پروبیت مبتنی بر روش حداکثر درست نمایی استفاده شد. گزارشگری پایداری بر اساس نسبت اقلام افشاشده به کل اقلام قابل افشا در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی اندازه گیری شد. ارتباطات سیاسی شرکت ها نیز با استفاده از شاخص مالکیت مستقیم یا غیرمستقیم دولت و نهادهای وابسته به دولت عملیاتی شد و نوسانات قیمت سهام به عنوان متغیر تعدیل گر در مدل قرار گرفت. نتایج نشان داد گزارشگری پایداری رابطه مثبت و معناداری با احتمال وجود ارتباطات سیاسی شرکت ها دارد. در مقابل، اثر مستقیم نوسانات قیمت سهام و اثر تعاملی آن با گزارشگری پایداری بر ارتباطات سیاسی شرکت ها از نظر آماری معنادار نیست. بنابراین، فرضیه مربوط به رابطه گزارشگری پایداری و ارتباطات سیاسی تایید و فرضیه مربوط به نقش تعدیل گر نوسانات قیمت سهام رد شد. یافته ها نشان می دهد که در محیط نهادی مورد بررسی، گزارشگری پایداری می تواند علاوه بر کارکرد اطلاع رسانی، با سازوکارهای مشروعیت و روابط نهادی شرکت ها نیز ارتباط داشته باشد، در حالی که نوسانات قیمت سهام نقش معناداری در تغییر شدت این رابطه ایفا نمی کند. این نتایج بر اهمیت توجه همزمان به گزارشگری پایداری و زمینه نهادی و مالکیتی شرکت ها در ارزیابی پیامدهای افشای اطلاعات پایداری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

گزارشگری پایداری ، ارتباطات سیاسی شرکت ها ، نوسانات قیمت سهام ، مالکیت دولتی ، مشروعیت سازمانی