نقش مدیریت سرمایه گذاری منابع و قابلیت های استقرار منابع راهبردی در تبیین رابطه بین بین المللی سازی و عملکرد مالی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

در سال های اخیر، روند جهانی شدن و افزایش تعاملات اقتصادی میان کشورها موجب شده است که شرکت ها برای حفظ و ارتقای عملکرد مالی خود به سوی بین المللی سازی حرکت کنند. با این حال، پژوهش های پیشین نشان داده اند که تاثیر بین المللی سازی بر عملکرد مالی همواره خطی و یکنواخت نیست و به سطح توسعه قابلیت های داخلی شرکت وابسته است. هدف این پژوهش بررسی نقش مدیریت سرمایه گذاری منابع (RIM) و قابلیت های استقرار منابع راهبردی (SRD) در تبیین رابطه میان بین المللی سازی و عملکرد مالی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده است. مطالعه حاضر از دیدگاه منبع محور (RBV) و نظریه قابلیت های پویا بهره گرفته است. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر داده های پانل بوده و جامعه آماری شامل ۱۲۰ شرکت بورسی در بازه زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۳ است. مدل تحلیلی با بهره گیری از رگرسیون پانل و آزمون های هاسمن و F لیمر در نرم افزارهای EViews و Stata تخمین زده شد. یافته ها نشان دادند که رابطه بین بین المللی سازی و عملکرد مالی U شکل معکوس دارد؛ به گونه ای که در مراحل اولیه، گسترش فعالیت خارجی موجب افت بازده مالی، اما پس از نقطه ی بهینه سبب رشد معنی دار عملکرد می شود. همچنین، اثر تعاملی متغیرهای INT×RIM و INT×SRD مثبت و معنادار بود که بیانگر نقش تعدیل کننده قابلیت های مدیریتی در بهبود بازده بین المللی است. نتایج تاکید کرد که قابلیت های استقرار منابع (SRD) بیشترین قدرت تعدیل را داشته و توانسته است نقطه بازگشت منحنی عملکرد را به سطوح پایین تر بین المللی سازی منتقل کند. در جمع بندی، پژوهش حاضر تایید کرد که موفقیت مالی حاصل از بین المللی سازی در شرکت های ایرانی تا حد زیادی به کیفیت مدیریت سرمایه گذاری منابع و چگونگی استقرار راهبردی آن ها بستگی دارد؛ و ازاین رو، توسعه ی این قابلیت ها شرط ضروری برای خلق مزیت رقابتی پایدار در بازارهای جهانی است.

کلیدواژه ها:

بین المللی سازی ، عملکرد مالی ، مدیریت سرمایه گذاری منابع ، قابلیت های استقرار منابع راهبردی ، بورس اوراق بهادار تهران ، کیفیت مدیریت ، گسترش فعالیت خارجی.