تدوین مدل ساختاری کنترل حرکتی براساس بازداری رفتاری با نقش میانجی خودگردانی هیجانی در دانش آموزان با علائم نارسایی توجه/ بیش فعالی

مقدمه و هدف: نارسایی توجه/بیش فعالی با مشکلاتی در بازداری رفتاری، تنظیم هیجان و کنترل حرکتی همراه است که می تواند عملکرد تحصیلی و اجتماعی کودکان را تحت تاثیر قرار دهد. ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف تدوین مدل ساختاری کنترل حرکتی براساس بازداری رفتاری با نقش میانجی خودگردانی هیجانی در دانش آموزان دارای علائم نارسایی توجه/بیش فعالی انجام شد.روش کار: این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان پسر ۸ تا ۱۲ سال دارای علائم نارسایی توجه/بیش فعالی شهر چالوس بود که ۲۰۹ نفر پس از غربالگری با پرسشنامه های کانرز والد و معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در پژوهش عبارت بودند از: مقیاس کودکان کانرز- فرم والد (۱۹۹۸) ، مقیاس کودکان کانرز- فرم معلم (۱۹۹۸) ، مقیاس کنترل حرکتی برونینکس– اوزرتسکی (۱۹۷۸)، آزمون بازداری رفتاری هافمن (۱۹۸۴)، پرسشنامه خودگردانی هیجان برای کودکان و نوجوانان گراس (۲۰۰۳). تجزیه تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری انجام شد.یافته ها: نتایج حاصل از برازش مدل ساختاری نشان داد که مدل پیشنهادی کنترل حرکتی براساس بازداری رفتاری با نقش میانجی خودگردانی هیجانی در دانش آموزان دارای علائم نارسایی توجه/بیش فعالی با داده های تجربی برازش مطلوبی دارد. اثرات مستقیم معنادار بودند: بازداری رفتاری بر خودگردانی هیجانی( >p ۰۰۰۵/۰ ، ۶۴/۰ = β)، بر کنترل حرکتی ( >p ۰۰۰۵/۰ ، ۳۹/۰-= β)، خودگردانی هیجانی بر کنترل حرکتی( >p ۰۰۰۵/۰ ، ۷۴/۰-= β)، همچنین اثرات غیرمستقیم با روش بوت استرپ تایید شد: نقش میانجی خودگردانی هیجانی (۷۸۷/۰- = β ، فاصله اطمینان ۹۵%: ۱۰۱/۰ تا ۱۲۴/۰) در رابطه بین بازداری رفتاری و کنترل حرکتی معنادار بود.نتیجه گیری: در مجموع، یافته های پژوهش حاضر نشان می دهد که بازداری رفتاری یکی از عوامل بنیادی موثر بر کنترل حرکتی در دانش آموزان دارای علائم نارسایی توجه/بیش فعالی است و این تاثیر علاوه بر مسیر مستقیم، از طریق خودگردانی هیجانی نیز منتقل می شود

کلیدواژه ها:

کنترل حرکتی ، بازداری رفتاری ، خودگردانی هیجانی ، نارسایی توجه/ بیش فعالی