نقش میانجی گری خودتنطیمی تحصیلی در رابطه بین اشتیاق تحصیلی و سرسختی روانشناختی در دانش اموزان

مقدمه: اشتیاق تحصیلی و سرسختی روان شناختی از جمله عوامل موثر در سازگاری با چالش های آموزشی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان هستند. خودتنظیمی تحصیلی نیز می تواند با ایفای نقش میانجی، ارتباط بین اشتیاق تحصیلی و سرسختی روان شناختی را تبیین کند؛ بنابراین، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودتنظیمی تحصیلی در رابطه بین اشتیاق تحصیلی و سرسختی روان شناختی در دانش آموزان انجام شد. روش پژوهش: این مطالعه از نظر هدف بنیادی و از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی-همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول کلاین (۲۰۱۱) تعداد ۳۵۰ نفر برآورد گردید که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های اشتیاق تحصیلی ویگا (۲۰۱۶)، خودتنظیمی تحصیلی سواری و عرب زاده (۱۳۹۲) و سرسختی روانشناختی کوباسا (۱۹۸۲) بودند. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS ۲۸ و AMOS ۲۴ و به روش مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد که سرسختی روانشناختی بر اشتیاق تحصیلی اثر مستقیم مثبت و معنادار داشتند. همچنین سرسختی روانشناختی بر خودتنظیمی تحصیلی اثر مستقیم معناداری نشان دادند. نتایج مربوط به اثرات غیرمستقیم با استفاده از آزمون بوت استراپ تایید کرد که خودتنظیمی تحصیلی نقش میانجی معناداری در رابطه بین سرسختی روانشناختی با اشتیاق تحصیلی ایفا می کند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش، خودتنظیمی تحصیلی به عنوان یک متغیر میانجی کلیدی، نقش مهمی در انتقال تاثیرات سرسختی روانشناختی به اشتیاق تحصیلی ایفا می کند. بنابراین، تقویت هر یک از این مولفه ها به ویژه از طریق آموزش راهبردهای خودتنظیمی تحصیلی می تواند به افزایش اشتیاق تحصیلی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم منجر شود.

کلیدواژه ها:

اشتیاق تحصیلی ، سرسختی روانشناختی ، خودتنظیمی تحصیلی