بررسی تاثیر زیست بوم های یادگیری ترکیبی بر توسعه شایستگی های شناختی، اجتماعی و خودراهبر دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 37

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

DEPET01_310

تاریخ نمایه سازی: 12 آبان 1405

چکیده مقاله:

تحولات فناورانه و گسترش رویکردهای نوین آموزشی، زمینه شکل گیری زیست بوم های یادگیری ترکیبی را فراهم کرده است؛ زیست بوم هایی که با تلفیق هدفمند آموزش حضوری و محیط های یادگیری دیجیتال، فرصت های متنوعی برای مشارکت، تعامل، تجربه آموزی و یادگیری مستقل دانش آموزان ایجاد می کنند. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر زیست بوم های یادگیری ترکیبی بر توسعه شایستگی های شناختی، اجتماعی و خودراهبر دانش آموزان انجام شده است. در این رویکرد، یادگیری صرفا به انتقال محتوا محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از تعاملات آموزشی، ارتباطات انسانی، منابع دیجیتال، فعالیت های مشارکتی و فرایندهای بازخوردی را در بر می گیرد که در کنار یکدیگر به رشد همه جانبه یادگیرندگان کمک می کنند. از منظر شناختی، زیست بوم های ترکیبی می توانند زمینه تقویت تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت، تحلیل اطلاعات و تصمیم گیری آگاهانه را فراهم سازند. از منظر اجتماعی نیز، فعالیت های گروهی، گفت وگوهای تعاملی و همکاری در محیط های حضوری و مجازی، فرصت هایی برای پرورش مهارت های ارتباطی، مسئولیت پذیری، همدلی و مشارکت جمعی ایجاد می کنند. همچنین، دسترسی انعطاف پذیر به منابع یادگیری، امکان انتخاب مسیرهای آموزشی و دریافت بازخورد مستمر، می تواند در تقویت خودتنظیمی، برنامه ریزی، مدیریت زمان و مسئولیت پذیری یادگیرندگان نسبت به فرایند یادگیری موثر باشد. با این حال، تحقق این ظرفیت ها به عواملی همچون طراحی آموزشی منسجم، آمادگی معلمان، دسترسی عادلانه به فناوری، کیفیت تعاملات آموزشی و تناسب فعالیت ها با ویژگی های فردی دانش آموزان وابسته است. یافته های حاصل از بررسی مفهومی و تحلیلی موضوع نشان می دهد که زیست بوم های یادگیری ترکیبی، در صورت طراحی هدفمند و اجرای اثربخش، می توانند بستری مناسب برای توسعه هم زمان شایستگی های شناختی، اجتماعی و خودراهبر فراهم کنند و کیفیت فرایند یاددهی و یادگیری را ارتقا دهند. بر این اساس، بهره گیری از این زیست بوم ها مستلزم عبور از نگاه صرفا فناورانه و توجه به پیوند میان فناوری، تعامل انسانی، راهبردهای تدریس و نیازهای واقعی یادگیرندگان است.

کلیدواژه ها: