رابطه رویکردهای یادگیری و راهبردهای تنظیم هیجانی با اضطراب امتحان دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول

اضطراب امتحان به عنوان یکی از عوامل کلیدی و بازدارنده در مسیر رشد تحصیلی دانش آموزان شناخته می شود که می تواند سلامت روانی و عملکرد آموزشی آنان را به شدت تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه رویکردهای یادگیری و راهبردهای تنظیم هیجانی با اضطراب امتحان در میان دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن را تمامی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول ناحیه ۲ شهر رشت در نیمه اول سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۴۰۱ تشکیل دادند. از میان این جامعه، نمونه ای به حجم ۳۵۶ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه های اضطراب امتحان اسپیلبرگر (۱۹۸۰)، رویکردهای یادگیری بیگر و همکاران (۲۰۰۱) و راهبردهای تنظیم هیجانی گروس و جان (۲۰۰۳) را تکمیل کردند. داده های جمع آوری شده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه گام به گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین نمره رویکرد سطحی یادگیری با نمره کل اضطراب امتحان و مولفه های نگرانی و هیجان پذیری رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (P<۰/۰۱)، در حالی که بین رویکرد عمقی یادگیری با نمره کل اضطراب امتحان و مولفه های آن رابطه منفی و معناداری مشاهده شد (P<۰/۰۱). همچنین، بین نمره کل راهبردهای تنظیم هیجانی و مولفه های ارزیابی مجدد هیجانی و بازداری هیجانی با نمره کل اضطراب امتحان و مولفه های نگرانی و هیجان پذیری رابطه منفی و معنادار وجود داشت (P<۰/۰۱). نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیر یادگیری سطحی به صورت مثبت و متغیرهای یادگیری عمقی، بازداری هیجانی و ارزیابی مجدد هیجانی به صورت منفی، در مجموع قادر به پیش بینی معنادار اضطراب امتحان دانش آموزان دختر هستند. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که رویکردهای یادگیری و راهبردهای تنظیم هیجانی نقش تعیین کننده ای در پیش بینی اضطراب امتحان دانش آموزان ایفا می کنند و توجه به این متغیرها می تواند در طراحی برنامه های مداخله ای و مشاوره ای موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

رویکردهای یادگیری ، راهبردهای تنظیم هیجانی ، اضطراب امتحان ، دانش آموزان دختر.