بررسی نقش مدیریت تحول آفرین در ارتقای کیفیت آموزشی و تربیتی مدرسه با تاکید بر مشارکت اولیا، معلمان و بهره گیری از فناوری نوین

محیط های آموزشی معاصر به واسطه تحولات شتابان دانشی و فناورانه با ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی اداره مدارس مواجه هستند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش سبک مدیریت تحول آفرین در ارتقای دو بعد محوری کیفیت مدارس، یعنی ابعاد «آموزشی» (شامل اثربخشی یاددهی-یادگیری، خلاقیت تدریس و پیشرفت تحصیلی) و «تربیتی» (شامل پرورش اخلاقی، هویت بخشی و رشد مهارت های اجتماعی)، با تاکید توامان بر سازوکارهای «مشارکت جویی اولیا و معلمان» و «کاربست هدفمند فناوری های نوین آموزشی» است. این مطالعه از حیث رویکرد، توصیفی-تحلیلی و از منظر هدف، کاربردی است و با واکاوی نظری و تحلیل ساختاریافته یافته های پژوهشی، ابعاد این ارتباط را تبیین می نماید. چهارچوب تحلیلی مقاله نشان می دهد که مدیریت تحول آفرین از طریق چهار مولفه اصلی یعنی «نفوذ آرمانی» (رهبری مبتنی بر الگو)، «انگیزش الهام بخش» (ترسیم چشم انداز مشترک تعالی مدرسه)، «ترغیب ذهنی» (به چالش کشیدن شیوه های سنتی تدریس و ترویج نوآوری کلاسی) و «ملاحظه فردی» (پاسخ گویی به نیازها و تفاوت های معلمان و دانش آموزان)، نقشی پیش ران در تحول محیط سازمانی ایفا می کند. یافته های تحلیلی نشان می دهد که رهبر تحول آفرین نه به عنوان یک بوروکرات اداری، بلکه در قالب یک تسهیل کننده ظاهر می شود؛ به گونه ای که معلمان را از مجریان منفرد بخشنامه ها به طراحان فعال یادگیری و شرکای تصمیم گیری تبدیل نموده و زمینه تعامل سازنده و مستمر اولیا را فراتر از پشتیبانی های مالی صرف، به ساحت های تربیتی و مشورتی گسترش می دهد. افزون بر این، در چنین محیطی، ابزارها و زیرساخت های فناوری نوین نه تنها یک تجهیزات مصرفی حاشیه ای، بلکه به عنوان کاتالیزور عدالت آموزشی، شخصی سازی یادگیری و پل ارتباطی پایدار میان مدرسه و خانواده سازماندهی می شوند. نتیجه گیری این پژوهش بر این واقعیت استوار است که ترکیب هم افزای مدیریت تحول آفرین، مشارکت ارکان اصلی تعلیم و تربیت (معلمان و خانواده ها) و هوشمندسازی مبتنی بر پداگوژی، بستر بنیادین برای ارتقای پایدار کیفیت فرایندهای آموزشی و خروجی های تربیتی در مدارس را رقم می زند.

کلیدواژه ها:

مدیریت تحول آفرین ، کیفیت آموزشی ، کیفیت تربیتی ، مشارکت معلمان ، مشارکت اولیا ، فناوری های نوین آموزشی ،