به کارگیری ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی در آموزش ادبیات فارسی

پیشرفت های فناوری اطلاعات و هوش مصنوعی، تحولات بنیادینی را در نظام های آموزشی به همراه داشته اند. آموزش ادبیات فارسی نیز از این تحول مستثنا نبوده و امروزه با فرصت ها و چالش های جدیدی روبرو است. این مقاله به بررسی نقش و جایگاه ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی در تدریس ادبیات فارسی در دوره های متوسطه و بالاتر می پردازد. در این نوشتار، مبانی نظری استفاده از فناوری در آموزش ادبیات، انواع ابزارهای دیجیتال و الگوهای هوش مصنوعی قابل بهره گیری، راهبردهای عملی برای آموزگاران، و چالش های پیاده سازی تبیین شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری هوشمند ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی می تواند خوانش ادبی را از سطح حافظه محور به سطح تحلیل محور و خلاقانه ارتقا دهد، تعامل فراگیر با متن را افزایش دهد، و فرصت های نوینی برای پرورش سواد ادبی، تفکر انتقادی و ذائقه زیبایی شناختی فراهم آورد. با این حال، این به کارگیری باید در چارچوبی انسانی، فرهنگی و تربیتی صورت گیرد تا فناوری، ابزار خدمت به ادبیات باشد، نه جایگزین آن.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، هوش مصنوعی ، ابزارهای دیجیتال ، آموزش هوشمند ، خوانش ادبی ، فناوری آموزشی ، سواد دیجیتال ، تدریس تعاملی.