بررسی نقش فرهنگ مشارکتی در ارتقای اثربخشی روش های تدریس گروهی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 43

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

DEPET01_246

تاریخ نمایه سازی: 12 آبان 1405

چکیده مقاله:

فرهنگ مشارکتی یکی از مولفه های اساسی در شکل گیری محیط های آموزشی پویا و اثربخش است که با تقویت تعاملات اجتماعی، همکاری متقابل و مسئولیت پذیری جمعی، زمینه بهبود فرایند یاددهی و یادگیری را فراهم می سازد. در نظام های آموزشی نوین، استفاده از روش های تدریس گروهی به عنوان رویکردی فعال و دانش آموزمحور، نقش مهمی در افزایش مشارکت یادگیرندگان و ارتقای کیفیت آموزش ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فرهنگ مشارکتی در ارتقای اثربخشی روش های تدریس گروهی و بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان، به تبیین اهمیت همکاری و تعامل در محیط های آموزشی می پردازد. فرهنگ مشارکتی با ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد، احترام متقابل و تبادل اندیشه ها، فرصت مناسبی برای حضور فعال دانش آموزان در فعالیت های یادگیری فراهم می کند. در چنین محیطی، دانش آموزان ضمن به اشتراک گذاری دانش و تجربیات خود، از دیدگاه های متفاوت بهره مند شده و مهارت های شناختی، اجتماعی و ارتباطی خود را تقویت می کنند. روش های تدریس گروهی، از جمله یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله جمعی و فعالیت های پروژه محور، با فراهم کردن زمینه تعامل هدفمند میان یادگیرندگان، می توانند به تعمیق یادگیری و افزایش ماندگاری مطالب آموزشی کمک کنند. همچنین، مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های گروهی موجب تقویت انگیزه تحصیلی، اعتمادبه نفس، تفکر انتقادی و توانایی حل مسئله می شود. در این میان، نقش معلم در سازمان دهی گروه ها، تعیین اهداف مشترک، هدایت تعاملات و ایجاد فرصت های برابر برای مشارکت اعضا از اهمیت ویژه ای برخوردار است. با این حال، تحقق اثربخشی تدریس گروهی مستلزم توجه به تفاوت های فردی، توزیع متوازن مسئولیت ها، مدیریت تعارضات و جلوگیری از مشارکت نابرابر دانش آموزان است. بر این اساس، تقویت فرهنگ مشارکتی در مدرسه و کلاس درس می تواند زمینه ساز تحول در شیوه های آموزشی و افزایش اثربخشی فرایند یادگیری باشد. در مجموع، فرهنگ مشارکتی با ایجاد پیوندی سازنده میان تعاملات اجتماعی و فعالیت های آموزشی، نقش موثری در ارتقای کیفیت یادگیری، توسعه مهارت های فردی و اجتماعی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند و توجه به آن می تواند گامی موثر در جهت تحقق اهداف آموزش وپرورش نوین باشد.

نویسندگان

زهرا امامیان

دانش آموخته ی کارشناسی ارشد علوم تربیتی، گرایش مدیریت آموزشی ، دانشگاه آزاد تاکستان، استان قزوین

زهره داوری

دانش آموخته ی کارشناسی ارشد علوم تربیتی، گرایش مدیریت آموزشی ، دانشگاه آزاد تاکستان، استان قزوین

فاطمه رضائی

دانش آموخته ی کارشناسی ارشدعلوم تربیتی؛ تحقیقات آموزشی ، دانشگاه علامه طباطبائی تهران

فهیمه علیزاده

دانش آموخته ی کارشناسی زبان و ادبیات فارسی، گرایش محض ، دانشگاه پیام نور قزوین

معصومه عباسی

دانش آموخته ی کارشناسی ارشد علوم تربیتی، گرایش مدیریت آموزشی ، دانشگاه آزاد تاکستان، استان قزوین