استراتژی های مدیریت استعداد ، برنامه ریزی جانشین پروری

پژوهش حاضر با هدف تحلیل استراتژی های مدیریت استعداد و برنامه ریزی جانشین پروری در سازمان های ایرانی انجام شده است. در شرایطی که سازمان ها با چالش های فزاینده ای مانند خروج نیروهای کلیدی، شکاف مهارتی و تغییرات سریع محیطی روبه رو هستند، اتخاذ رویکردی نظام مند برای شناسایی، توسعه و نگهداشت استعدادها و آماده سازی جانشینان برای مشاغل حساس، به ضرورتی راهبردی تبدیل شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری شامل مدیران و کارشناسان منابع انسانی در سازمان های دولتی و نیمه دولتی شهر تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای، تعداد ۳۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته بود که روایی آن از طریق روایی محتوایی و سازه ای و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. تحلیل داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت. یافته های آمار توصیفی نشان داد که میانگین نمره استراتژی های مدیریت استعداد و برنامه ریزی جانشین پروری در سازمان های مورد مطالعه پایین تر از حد مطلوب است و شکاف معناداری میان وضعیت موجود و مطلوب وجود دارد. نتایج آزمون های استنباطی حاکی از آن بود که استراتژی های مدیریت استعداد بر برنامه ریزی جانشین پروری تاثیر مثبت و معنادار دارند و مولفه های شناسایی استعداد، توسعه شایستگی و نگهداشت استعداد به ترتیب بیشترین سهم را در تبیین واریانس جانشین پروری داشتند. همچنین تفاوت معناداری میان سازمان های با اندازه بزرگ و کوچک در به کارگیری این استراتژی ها مشاهده شد. نتایج این پژوهش بر ضرورت یکپارچه سازی مدیریت استعداد با فرآیند جانشین پروری و توجه به عوامل زمینه ای سازمانی برای اثربخشی این برنامه ها تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت استعداد ، برنامه ریزی جانشین پروری ، سرمایه انسانی ، استراتژی سازمانی ، توسعه شایستگی