کاربرد هوش مصنوعی در طراحی مداخلات روان شناختی برای ارتقای مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان

ارتقای مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان به عنوان یکی از ارکان اساسی آموزش تمام نگر، در سال های اخیر با ظهور فناوری های هوش مصنوعی دستخوش تحولاتی شده است. این مقاله با هدف بررسی چگونگی به کارگیری هوش مصنوعی در طراحی مداخلات روان شناختی برای تقویت این مهارت ها، به مرور نظام مند شواهد پژوهشی موجود می پردازد. یافته ها نشان می دهد که فناوری هایی نظیر ربات های اجتماعی، چت بات های مبتنی بر مدل های زبانی بزرگ، سیستم های تحلیل احساسات و محیط های واقعیت مجازی، ظرفیت قابل توجهی برای شخصی سازی مداخلات، ایجاد محیط های کم اضطراب و ارائه بازخورد آنی فراهم می کنند . با این حال، تحلیل داده ها حاکی از آن است که تمرکز غالب پژوهش ها بر جنبه های پیش بین و تجویزی بوده و رویکردهای اجتماعی-عاطفی سهم ناچیزی (حدود ۱۰ درصد) از ادبیات علمی را به خود اختصاص داده اند .此外، نگرانی هایی جدی درباره کاهش تعامل انسانی، خطر وابستگی عاطفی به سیستم های هوشمند و کاستی های روش شناختی در سنجش مستقیم پیامدهای اجتماعی-هیجانی وجود دارد . نتیجه گیری مقاله آن است که هوش مصنوعی باید به مثابه ابزاری مکمل در کنار معلمان انسانی تلقی شود، نه جایگزینی برای روابط بین فردی که بستر اصلی رشد مهارت های اجتماعی و هیجانی هستند. طراحی مداخلات آینده نیازمند رویکردی انسان محور، شفاف و مبتنی بر شواهد طولی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مداخلات روان شناختی ، مهارت های اجتماعی-هیجانی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، دانش آموزان ، ربات های اجتماعی ، چت بات