بررسی تاثیر تلفیق هنر و داستان نویسی خلاق بر کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش مهارت های ارتباطی در دانش آموزان

اضطراب اجتماعی در سال های کودکی و نوجوانی، یکی از عوامل پنهان اما اثرگذار بر کیفیت یادگیری، مشارکت کلاسی و شکل گیری روابط سالم با همسالان و معلمان است. در بسیاری از موارد، دانش آموزانی که از اضطراب اجتماعی رنج می برند، نه به دلیل ضعف شناختی، بلکه به سبب هراس از قضاوت، شرم، یا تجربه های قبلی طردشدگی، از بیان ایده ها، پرسیدن سوال، همکاری گروهی و حتی حضور فعال در کلاس فاصله می گیرند. از سوی دیگر، مهارت های ارتباطی به عنوان مجموعه ای از توانایی های کلامی و غیرکلامی، نقش تعیین کننده ای در سازگاری تحصیلی و اجتماعی دانش آموزان دارد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی-تبیینی به این پرسش می پردازد که تلفیق هنر و داستان نویسی خلاق چگونه می تواند به عنوان یک مداخله آموزشی-روان شناختی، هم زمان موجب کاهش اضطراب اجتماعی و تقویت مهارت های ارتباطی شود. چارچوب نظری مقاله بر پیوند میان بیان هنری، روایت درمانی، یادگیری اجتماعی-هیجانی، و سازوکارهای انگیزشی و شناختی استوار است. استدلال اصلی این است که هنر و روایت، امکان «بیان غیرتهدیدکننده»، «بازنمایی نمادین تجربه»، «بازسازی معنایی» و «تمرین تدریجی تعامل» را فراهم می کنند و از طریق ایجاد امنیت روانی، خودافشایی کنترل شده و همدلی گروهی، زمینه کاهش اضطراب و رشد ارتباط موثر را ایجاد می نمایند. در پایان، دلالت های آموزشی و پیشنهادهایی برای طراحی برنامه های کلاسی مبتنی بر کارگاه های هنری و داستان پردازی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، تلفیق هنر ، داستان نویسی خلاق ، یادگیری اجتماعی-هیجانی ، روایت درمانی ، امنیت روانی کلاس ، خودکارآمدی