بررسی تاثیر طراحی بازی های رومیزی و گروهی بر تقویت مهارت حل مسئله و کار گروهی در کلاس

تحولات شتابان در نیازهای قرن حاضر، بازنگری در ساختارهای سنتی و معلم محور آموزش و پرورش را به ضرورتی اجتناب ناپذیر بدل کرده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تحلیلی و توصیفی تاثیر طراحی و کاربست بازی های رومیزی و گروهی بر دو متغیر حیاتی در فرایند رشد یادگیرندگان یعنی «مهارت حل مسئله» و «روحیه کار گروهی و همیاری در کلاس»—تدوین شده است. روش این پژوهش از نوع مروری-تحلیلی و مفهومی است که بر مبنای واکاوی اسناد بالادستی، دیدگاه های روان شناسی شناختی و اجتماعی و تجارب زیسته پداگوژیک شکل گرفته است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که بازی های رومیزی، به دلیل ماهیت ساختارمند، داشتن قوانین مدون، ایجاد بازخورد بدون درنگ و فراهم سازی محیطی کم خطر برای آزمون و خطا، به شکل معناداری توانایی شناسایی مسئله، صورت بندی راهبرد، تفکر واگرا و انعطاف پذیری شناختی یادگیرندگان را تقویت می کنند. علاوه بر آن، رویارویی چهره به چهره، نیاز مبرم به مذاکره، توزیع مسئولیت ها و مدیریت تعارض های درون گروهی حین بازی، روحیه همیاری، همدلی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان را ارتقا می بخشد. نتیجه این پژوهش بیانگر آن است که وارد کردن هدفمند طراحی بازی ها به متن برنامه های کلاسی، نه به عنوان یک زنگ تفریح یا فوق برنامه حاشیه ای، بلکه به عنوان یک ابزار یادگیری محوری، محیط کلاس را از فضایی انفعالی به زیست بومی زنده، مشارکتی و برانگیزاننده تبدیل می سازد.

کلیدواژه ها:

بازی های رومیزی ، کار گروهی ، حل مسئله ، یادگیری فعال ، پداگوژی همیارانه ، مهارت های اجتماعی