چگونه الگوهای غالب به «مشارکت نمایشی» معلمان و «گسست سیاستی» منجر شده اند

پژوهش حاضر با هدف تحلیل چگونگی شکل گیری «مشارکت نمایشی» معلمان و «گسست سیاستی» در نظام آموزشی ایران انجام شده است. مشارکت نمایشی به وضعیتی اشاره دارد که در آن معلمان در فرآیندهای تصمیم گیری و سیاست گذاری آموزشی حضور صوری و تشریفاتی دارند، بدون آنکه قدرت واقعی در تغییر سیاست ها را داشته باشند. گسست سیاستی نیز به فاصله و ناهماهنگی میان سیاست های تدوین شده در سطوح بالای مدیریتی و اجرای آن ها در سطح مدرسه و کلاس درس اشاره دارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل محتوای اسناد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۲۵ نفر از معلمان دوره متوسطه انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که الگوهای غالب مدیریتی شامل تمرکزگرایی شدید، بوروکراسی پیچیده، فرهنگ سازمانی مبتنی بر سلسله مراتب، و عدم اعتماد به صلاحیت حرفه ای معلمان، منجر به شکل گیری مشارکت نمایشی و در نتیجه گسست سیاستی می شود. در پایان، راهکارهایی برای حرکت از مشارکت نمایشی به مشارکت واقعی و کاهش گسست سیاستی ارائه شده است

کلیدواژه ها:

مشارکت نمایشی ، گسست سیاستی ، الگوهای غالب مدیریتی ، معلمان ، سیاست گذاری آموزشی ، تمرکزگرایی