تاثیر سند تحول بنیادین بر آموزش و پرورش

سند تحول بنیادین آموزش و پرورش در سال ۱۳۹۰ تصویب شد و جامع ترین سند راهبردی نظام آموزشی ایران به شمار می رود که هدف آن گذار از آموزش حافظه محور به آموزش پژوهش محور، مهارت محور و فضیلت محور است. پژوهش حاضر با روش تحلیل اسنادی، تاثیر این سند بر عمل تربیتی را بررسی می کند و بر نقش محوری معلم در اجرای سند، وضعیت مدیریت مدرسه محور و موانع ساختاری اجرا تمرکز دارد. یافته ها نشان می دهد که سند در سطح اندیشه، جهت گیری «حیات طیبه»، چارچوب شش بعدی تربیت و جایگاه معلم به عنوان نقطه اتکای تحول را تثبیت کرده است، اما در سطح اجرا میان ساختار بوروکراتیک متمرکز و مدیریت مدرسه محور و مشارکتی مورد نظر سند، تنش مستمر وجود دارد. معلم به عنوان کنشگر کلیدی تبدیل سند به عمل کلاسی، میان توانمندی حرفه ای و حمایت نهادی با شکاف معناداری روبه روست. نتیجه گیری پژوهش آن است که مرز واقعی تاثیر سند نه به کامل بودن متن آن، بلکه به تحقق نهادی توانمندسازی معلم و خودمختاری مدرسه وابسته است

کلیدواژه ها:

سند تحول بنیادین ، آموزش و پرورش ، نقش معلم ، مدیریت مدرسه محور ، شکاف اجرا