تاثیر روش تدریس معکوس و یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان ابتدائی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس معکوس و یادگیری مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و افزایش انگیزه یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش تحقیق از نوع شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان ابتدایی شهرستان شهریار در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش به روش تصادفی خوشه ای انتخاب و به دو گروه آزمایش (تدریس با روش ترکیبی معکوس و مشارکتی) و گواه (روش سنتی) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و پرسشنامه انگیزه یادگیری بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین گروه آزمایش و گواه در متغیرهای پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری تفاوت معناداری وجود دارد (p<۰/۰۵). به عبارت دیگر، به کارگیری روش تدریس معکوس و یادگیری مشارکتی به طور معناداری موجب افزایش پیشرفت تحصیلی و ارتقای انگیزه یادگیری دانش آموزان ابتدایی شد. نتایج این پژوهش بر ضرورت بازنگری در روش های تدریس سنتی و حرکت به سمت رویکردهای فعال یادگیرنده محور تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس معکوس ، یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی