الگوهای غالب تصمیم گیری در سیاست گذاری مدرسه های ایران طی دو دهه گذشته

سیاست گذاری آموزشی در ایران طی دو دهه گذشته با چالش های ساختاری متعددی مواجه بوده است. این مقاله با هدف تحلیل الگوهای غالب تصمیم گیری در سیاست گذاری مدرسه های ایران در بازه زمانی ۱۳۸۴ تا ۱۴۰۴ انجام شده است. روش پژوهش، مرور نظام مند و تحلیل انتقادی اسناد بالادستی، قوانین مصوب و پژوهش های علمی مرتبط است. یافته ها نشان می دهد که دو الگوی «عقلانی-بوروکراتیک متمرکز» و «سیاسی-ائتلافی» الگوهای غالب تصمیم گیری در این حوزه بوده اند. الگوی نخست با تاکید بر تمرکزگرایی و استانداردسازی از بالا به پایین، انعطاف ناپذیری و فاصله از واقعیت های میدانی را به همراه داشته است. الگوی دوم با غلبه چانه زنی های نهادی و سیاسی، به ناپایداری سیاستی، گسست بین تدوین و اجرا، و مشارکت صوری ذی نفعان منجر شده است. مقاله پیشنهاد می کند گذار به الگوی «تلفیقی-مشارکتی» مبتنی بر حکمرانی شبکه ای به عنوان راهکاری برای برون رفت از چالش های موجود مورد توجه سیاست گذاران قرار گیرد

کلیدواژه ها:

الگوهای تصمیم گیری ، سیاست گذاری آموزشی ، مدرسه ، حکمرانی آموزشی ، تمرکزگرایی