بررسی رابطه بین خودکارامدی درد و شفقت به خود با پیروی از درمان در بیماران قلبی عروقی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی درد و شفقت به خود با پیروی از درمان خودمراقبتی در بیماران قلبی عروقی انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه بیماران قلبی عروقی مراجعه کننده به مراکز درمانی قلبی و عروقی شهر دهدشت بود که از میان آنان ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه رفتارهای خودمراقبتی جاراسما و همکاران (۲۰۰۳)، پرسشنامه خودکارآمدی درد نیکولاس (۱۹۸۹)، مقیاس شفقت به خود نف (۲۰۱۶) و پرسشنامه پیروی از درمان جمع آوری شد. داده های پژوهش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین خودکارآمدی درد و شفقت به خود با پیروی از درمان خودمراقبتی در بیماران قلبی عروقی رابطه معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). همچنین، خودکارآمدی درد و شفقت به خود توانستند میزان معناداری از تغییرات پیروی از درمان خودمراقبتی را تبیین کنند. بر اساس یافته های پژوهش، برخورداری از خودکارآمدی بیشتر در مدیریت درد و سطح بالاتر شفقت به خود می تواند با پیروی بهتر بیماران قلبی عروقی از رفتارهای درمانی و خودمراقبتی همراه باشد. بنابراین، توجه به مولفه های روان شناختی از جمله خودکارآمدی درد و شفقت به خود در برنامه های آموزشی و مداخلات مرتبط با خودمراقبتی بیماران قلبی عروقی می تواند حائز اهمیت باشد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی درد ، شفقت به خود ، پیروی از درمان ، خودمراقبتی ، بیماران قلبی عروقی.