مروری بر نظریه خودتعیین گری و کاربرد آن در ایجاد انگیزه برای یادگیری علوم تجربی

نگیزش تحصیلی یکی از مهم ترین عوامل تعیین کننده یادگیری موثر در درس علوم تجربی است. با وجود اهمیت این سازه، بسیاری از کلاس های علوم تجربی در ایران همچنان بر روش های معلم محور و حافظه محور تکیه دارند که به کاهش انگیزه درونی دانش آموزان می انجامد. نظریه خودتعیین گری (SDT) به عنوان یکی از جامع ترین نظریه های انگیزشی، با تاکید بر سه نیاز اساسی روان شناختی یعنی خودمختاری، شایستگی و ارتباط، چارچوبی مناسب برای تحلیل و ارتقای انگیزه یادگیرندگان فراهم می کند. مسئله اصلی پژوهش حاضر آن است که چگونه می توان از اصول این نظریه برای ایجاد و تقویت انگیزه یادگیری علوم تجربی بهره گرفت. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی با تکیه بر منابع معتبر کتابخانه ای است. یافته ها نشان می دهد که ارضای نیازهای اساسی روان شناختی از طریق حمایت از خودمختاری، فراهم سازی فرصت های تجربه شایستگی و ایجاد ارتباط مثبت، به شکل گیری انگیزش خودمختار و در نتیجه افزایش درگیری، خلاقیت و پیشرفت تحصیلی در علوم تجربی می انجامد. نتیجه گیری می شود که بازطراحی محیط یادگیری علوم تجربی بر پایه اصول SDT می تواند راهبردی موثر برای مقابله با بی انگیزگی تحصیلی باشد.

کلیدواژه ها:

نظریه خودتعیین گری ، انگیزش تحصیلی ، علوم تجربی ، نیازهای اساسی روان شناختی ، یادگیری خودمختار