بررسی اثربخشی تلفیق فناوری اطلاعات، ارتباطات و هوش مصنوعی در امورتربیتی و فعالیت های پرورشی مدارس

هدف بنیادین این پژوهش، بررسی و تبیین جامع اثربخشی تلفیق نظام مند فناوری اطلاعات و ارتباطات و سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی در ساختار امور تربیتی و فرآیندهای پرورشی مدارس معاصر است. تحولات شتابان زیست بوم دیجیتال، ضرورت بازنگری بنیادین در الگوهای سنتی پرورش اخلاقی، فرهنگی و هویتی دانش آموزان را بیش از هر زمان دیگر آشکار ساخته است؛ الگویی که در دهه های پیشین عمدتا بر رویکردهای غیرپویا و خطی استوار بود و اکنون نیازمند هم گرایی هوشمند با فناوری های شناختی نوین است. در مسیر دستیابی به این مقصود، شیوه و روند پژوهش حاضر با اتکا به روش شناسی توصیفی–تحلیلی و با رویکرد سنتزپژوهی انتقادی سامان یافته است؛ بدین صورت که دامنه گسترده ای از ادبیات علمی، اسناد تحول بنیادین، شواهد تجربی و تجارب زیسته مربیان امور تربیتی مورد کنکاش قرار گرفته و ابعاد تلفیق زیست بوم های داده بنیان در تقویت ساحت های شش گانه تربیتی بازشناسی شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که به کارگیری ابزارهای تحلیل رفتار دانش آموزی، بسترهای تعاملی شبیه سازی شده و پلتفرم های پرورشی هوشمند، کارآمدی فعالیت های پرورشی را از وضعیت انفعالی به حالتی پویا، زمینه مند و شخصی سازی شده ارتقا می بخشد و ضمن تقویت عاملیت فردی و جمعی متربیان، مهارت های همدلی اجتماعی، تاب آوری اخلاقی و تفکر انتقادی را تعمیق می نماید، مشروط بر آنکه زیرساخت های انسانی، سواد دیجیتال مربیان و ضوابط اخلاقی حکمرانی داده به درستی تمهید شود.

کلیدواژه ها:

امور تربیتی ، هوش مصنوعی ، فناوری اطلاعات.