فعالیت آنتی اکسیدانی و اثرات عصاره و اسانس گیاه آویشن (Thymus vulgaris) و پونه(Mentha longifolia) بر فراسنجه های تخمیر شکمبه ای به روش آزمون گاز

هدف: این آزمایش برای بررسی اثرات عصاره و اسانس آویشن و پونه بر فراسنجه های تخمیر شکمبه ای و ارزیابی فعالیت آنتی اکسیدانی آن ها انجام شد.روش پژوهش: اثرات عصاره و اسانس این گیاهان بر فراسنجه های تخمیر شکمبه ای با تولید گاز بررسی شد. فراسنجه های تولید گاز، میزان آمونیاک و متان تولیدی اندازه گیری شد. جیره های آزمایشی شامل ۱) جیره شاهد بدون اسانس یا عصاره، ۲) جیره شاهد به همراه ۱۰۰ میکرولیتر عصاره آویشن، ۳) جیره شاهد به همراه ۲۰۰ میکرولیتر عصاره آویشن، ۴) جیره شاهد به همراه ۱۰۰ میکرولیتر عصاره پونه، ۵) جیره شاهد به همراه ۲۰۰ میکرولیتر عصاره پونه، ۶) جیره شاهد به همراه ۱۰ میکرولیتر اسانس آویشن، ۷) جیره شاهد به همراه ۲۰ میکرولیتر اسانس آویشن، ۸) جیره شاهد به همراه ۱۰ میکرولیتر اسانس پونه، ۹) جیره شاهد به همراه ۲۰ میکرولیتر اسانس پونه بودند.یافته ­ها: اسانس بیشترین تاثیر را بر جیره شاهد به همراه ۲۰ میکرولیتر اسانس آویشن در مقایسه با سایر تیمارها داشت. کاهش تولید گاز در اثر اسانس پونه در جیره شاهد به همراه ۲۰ میکرولیتر اسانس پونه در مقایسه با جیره شاهد به همراه ۱۰ میکرولیتر اسانس پونه شدیدتر بود. عصاره پونه در جیره شاهد به همراه ۱۰۰ میکرولیتر عصاره پونه و جیره شاهد به همراه ۲۰۰ میکرولیتر عصاره پونه در مقایسه با گروه شاهد باعث افزایش گاز تولیدی شد. ۲۴/۸۰ درصد مهار رادیکال آزادی اسانس آویشن در غلظت IC۵۰ عصاره آویشن و ۴۲/۸۱ درصد مهار رادیکال آزادی اسانس پونه در غلظت IC۵۰ عصاره پونه بود.نتیجه ­گیری کلی: استفاده از اسانس آویشن و پونه باعث کاهش تولید گاز و فراسنجه های تخمیری شد. اسانس ها در غلظت مشابه فعالیت آنتی اکسیدانی بیشتری نسبت به عصاره ها داشتند. اسانس ها گزینه بهتری نسبت به عصاره ها با هدف داشتن اثرات شکمبه ای می باشد.

کلیدواژه ها:

اسانس ، تخمیر شکمبه ، قابلیت هضم ، شرایط آزمایشگاهی ، گیاه دارویی