تاثیر نانوذره دی اکسید منیزیم بر صفات مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی بومادران Achillea millefolium L

امروزه فناوری نانو نقش بسیار مهمی در زمینه های مختلف علمی کاربردی دارد. نانوذره میزیم همانند سایر نانوذرات سنتز شده زیستی دارای خواص متعددی می باشد که می تواند تغییرات مثبت یا منفی در ویژگی های مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی گیاه ایجاد کند. در این پژوهش به منظور بررسی اثر غلظت های مختلف نانوذرات دی اکسید منیزیم و مراحل مختلف محلول پاشی بر صفات مورفوفیزیولوژیکی، گیاه دارویی بومادران تحت تاثیر خشکی، آزمایشی به صورت اسپلیت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار در دو سال در مزرعه ای در شهرستان ملارد، شهر صفادشت اجرا شد. تیمارهای مورد بررسی، شامل تنش آبیاری در دو سطح آبیاری هر ۷ روز (شاهد) و آبیاری هر ۱۴ روز، در کرت های اصلی و چهار مرحله محلول پاشی (پنجه زنی، ساقه روی، قبل از گلدهی و بعد از گلدهی) و کاربرد دوزهای مختلف نانودی اکسید منیزیوم (عدم محلول پاشی، ۱ درصد، ۳ درصد و ۵ درصد) به صورت فاکتوریل در کرت های فرعی بود. در طول فصل رشد، سطح برگ هر ماه روز یکبار، با استفاده از دستگاه سطح برگ سنج جهت محاسبه شاخص های رشد CGR و NAR اندازه گیری شد نمونه برداری ها به منظور اندازه گیری صفات آن از جمله، میزان محتوای نسبی آب برگ(RWC) ، برای هر کدام از تیمارها، ۷۲ ساعت بعد از سومین مرحله محلول پاشی انجام شد. به طور کلی از نتایج به دست آمده چنین استنباط می شود که با افزایش غلظت نانو ذره دی اکسید منیزیم ، اثرهای نامطلوب تنش خشکی کاهش می یابد. البته به نظر می رسد که تمایل نانوذرات برای متراکم شدن در غلظت های بالاتر ،موجب سرکوب آثار واقعی آن ها می شود.

کلیدواژه ها:

بومادران ، تنش خشکی ، نانوذرات دی اکسید منیزیم