نقش سکوت و ناگفته ها در شکل گیری معنای ادبی در داستان های کوتاه فارسی

سکوت و ناگفته ها از عناصر مهم و تاثیرگذار در شکل گیری معنا در داستان کوتاه فارسی به شمار می روند که با ایجاد فاصله میان آنچه روایت می کند و آنچه پنهان می ماند، زمینه ای برای مشارکت فعال خواننده در فرایند تفسیر فراهم می سازند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش سکوت و ناگفته ها در تولید معنا و تحلیل کارکردهای روایی، زبانی و اجتماعی آن ها در داستان های کوتاه فارسی انجام شده است. این پژوهش با رویکردی توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری روایت شناسی و مطالعات ادبی، سکوت را نه صرفا فقدان گفتار، بلکه عنصری معنادار در سازمان دهی روایت و بازنمایی تجربه های انسانی در نظر می گیرد. در این چارچوب، چگونگی تاثیر حذف اطلاعات، مکث های روایی، گفت وگوهای ناتمام، ابهام های معنایی و ناگفته های شخصیت ها بر شکل گیری روابط میان شخصیت ها، تحول پیرنگ و جهت گیری ذهنی خواننده بررسی می شود. همچنین، نقش زاویه دید، شیوه روایت و زمینه های فرهنگی و اجتماعی در شکل گیری و تفسیر سکوت مورد توجه قرار می گیرد. یافته های تحلیلی نشان می دهند که سکوت می تواند به عنوان ابزاری برای انتقال غیرمستقیم احساسات، بازنمایی تعارض های درونی، آشکارسازی محدودیت های ارتباطی و بیان مسائل حساس اجتماعی عمل کند. افزون بر این، ناگفته ها با ایجاد خلاهای اطلاعاتی، خواننده را به استنباط، بازسازی روابط معنایی و مشارکت در تکمیل جهان داستانی فرامی خوانند. بر این اساس، سکوت و ناگفته ها نه عناصر حاشیه ای، بلکه سازوکارهایی موثر در گسترش ظرفیت معنایی داستان کوتاه فارسی محسوب می شوند و توجه به آن ها می تواند به درک عمیق تر ساختار روایت و لایه های پنهان معنایی آثار ادبی بینجامد.

کلیدواژه ها:

سکوت ، ناگفته ها ، داستان کوتاه فارسی ، تولید معنا