تاثیر شخصیت های مجازی هوشمند بر اعتماد و تعامل اجتماعی دانش آموزان

گسترش هوش مصنوعی و ظهور شخصیت های مجازی هوشمند، شکل تازه ای از تعامل را در زندگی روزمره دانش آموزان به وجود آورده است. این شخصیت ها که ممکن است در قالب دستیارهای گفت وگومحور، همراهان دیجیتال، شخصیت های آموزشی یا موجودات مجازی انسان نما ظاهر شوند، قادرند با زبان طبیعی ارتباط برقرار کنند، به پرسش ها پاسخ دهند و واکنش هایی شبیه همدلی و توجه نشان دهند. چنین قابلیت هایی می توانند فرصت هایی برای تمرین ارتباط، افزایش مشارکت و دریافت حمایت آموزشی فراهم کنند؛ اما در عین حال، پرسش هایی درباره اعتماد دانش آموزان به فناوری، شکل گیری انتظارات اجتماعی و کیفیت روابط آنان با دیگران ایجاد می کنند. اعتماد به شخصیت های مجازی ممکن است تحت تاثیر پاسخ گویی سریع، لحن دوستانه، ظاهر انسان نما و احساس شنیده شدن شکل بگیرد، درحالی که این ویژگی ها لزوما نشان دهنده درک انسانی، مسئولیت پذیری یا صحت اطلاعات نیستند. از سوی دیگر، تعامل مکرر با شخصیت های هوشمند می تواند بر شیوه آغاز گفت وگو، بیان احساسات، حل تعارض و برقراری ارتباط با همسالان اثر بگذارد؛ هرچند جهت و شدت این تاثیر به ویژگی های فردی، محیط خانوادگی، نوع فناوری و نحوه استفاده وابسته است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی، ابعاد اعتماد شناختی و عاطفی به شخصیت های مجازی هوشمند و ارتباط احتمالی آن ها با تعامل اجتماعی دانش آموزان را بررسی می کند. همچنین، نقش معلمان و خانواده ها در پرورش سواد هوش مصنوعی، حفظ روابط انسانی و استفاده مسئولانه از فناوری تبیین می شود. نتیجه اصلی آن است که شخصیت های مجازی هوشمند باید به عنوان ابزارهای مکمل یادگیری و تمرین ارتباط در نظر گرفته شوند، نه جایگزینی برای روابط انسانی. آموزش تشخیص محدودیت های هوش مصنوعی، حفظ حریم خصوصی و تقویت مهارت های اجتماعی می تواند به شکل گیری رابطه ای متعادل میان دانش آموزان و این فناوری ها کمک کند.

کلیدواژه ها:

شخصیت های مجازی هوشمند ، اعتماد دیجیتال ، تعامل اجتماعی ، هوش مصنوعی ، مهارت های ارتباطی ، سواد هوش مصنوعی