طراحی معماری مفهومی پایش پیش دستانه ایمنی آتشنشانان مبتنی بر هوش مصنوعی لبهای؛ همجوشی داده های زیست سنجی، حسگرهای پوشیدنی و شاخصهای محیطی در عملیات پرخطر

ایمنی آتشنشانان در عملیات پرخطر تابع برهمکنش پویای فشار فیزیولوژیک، شدت فعالیت، شرایط محیطی و قابلیت ارتباط با فرماندهی است. سامانههای پایش تکحسگری، بهویژه در حضور گرما، حرکت شدید، پوشش حفاظتی و اختلال ارتباطی، ممکن است هشدارهای ناقص یا گمراهکننده ایجاد کنند. هدف پژوهش حاضر طراحی معماری مفهومی پایش پیشدستانه ایمنی آتشنشانان با استفاده از هوش مصنوعی لبهای و همجوشی دادههای زیستسنجی، حسگرهای پوشیدنی و شاخصهای محیطی است. پژوهش با رویکرد مروری تحلیلی و سنتز طراحی از مطالعات پایش فیزیولوژیک، رایانش لبهای، تشخیص فعالیت، ایمنی عملیاتی و حکمرانی داده انجام شد. برآیند تحلیل، معماری هشتلایهای شامل دریافت چندحسگری، سنجش کیفیت داده و همزمانسازی، برآورد زمینه فعالیت، همجوشی آگاه از عدمقطعیت، استنتاج محلی، هشدار چندسطحی و ارتباط تابآور، نمایش فرماندهی و ممیزی پس از عملیات است. در چارچوب پیشنهادی، میان خطر محیطی، فشار بدنی و احتمال نیاز به مداخله تفاوت گذاشته میشود؛ آستانههای هشدار باید متناسب با ماموریت و شرایط فردی اعتبارسنجی شوند و قطع ارتباط نباید هشدار محلی را از کار بیندازد. برای ارزیابی بعدی، شاخصهایی مانند حساسیت به رخدادهای خطرناک، نرخ هشدار کاذب، زمان تا هشدار، کیفیت کالیبراسیون و پایداری در فقدان داده پیشنهاد میشود. معماری حاضر مفهومی است و در این پژوهش نمونه سختافزاری یا مدل پیشبینی پیادهسازی و آزمون نشده است. نتیجه آن است که ارزش پایش هوشمند در کمک به تصمیم انسانی و کاهش تاخیر شناسایی خطر نهفته است، مشروط بر آنکه اعتبار بالینی و عملیاتی، حفاظت از اطلاعات فردی و امکان بازگشت به رویههای ایمن مستقل از سامانه تضمین شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی لبهای ، ایمنی آتشنشانان ، همجوشی چندحسگری ، پایش پیشدستانه