بررسی اثربخشی درمان مبتنی برپذیرش وتعهد ACT بر خودتنظیمی هیجانی ، فرانگرانی وبی حوصلگی تحصیلی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان

سلامت روان دانشجویان یکی از عوامل مهم در کیفیت زندگی دانشگاهی، سازگاری با فشارهای تحصیلی و تداوم فعالیت های آموزشی است. دانشجویان در طول دوره تحصیل با موقعیت های گوناگونی از جمله فشار امتحانات، نگرانی درباره آینده، دشواری های ارتباطی و انتظارات فردی و اجتماعی مواجه می شوند. در چنین شرایطی، ضعف در تنظیم هیجان، درگیری مداوم با نگرانی ها و تجربه بی حوصلگی تحصیلی می تواند سازگاری روان شناختی و مشارکت آموزشی آنان را تحت تاثیر قرار دهد. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، یکی از رویکردهای درمانی موج سوم شناختی رفتاری است که بر پذیرش تجربه های درونی، آگاهی از لحظه حال، فاصله گیری از افکار، شناخت ارزش های شخصی و اقدام متعهدانه تاکید می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی این درمان بر خودتنظیمی هیجانی، فرانگرانی و بی حوصلگی تحصیلی در دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی کاشان انجام شد. روش پژوهش از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. نمونه پژوهش شامل ۴۰ دانشجو بود که در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه با ۲۰ نفر، قرار گرفتند. گروه آزمایش مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد و گروه کنترل در معرض این مداخله قرار نگرفت. برای سنجش متغیرها از پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی هافمن و کاشدان، پرسشنامه افکار اضطرابی ولز و پرسشنامه بی حوصلگی تحصیلی استفاده شد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تحلیل کوواریانس تک متغیره بررسی شدند.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، خودتنظیمی هیجانی ، فرانگرانی ، بی حوصلگی تحصیلی ، دانشجویان ، سلامت روان