تاثیر استفاده هدفمند از هوش مصنوعی مولد بر انگیزه درونی و فرسودگی تحصیلی دانش آموزان،ارائه چارچوبی برای ارتقای کیفیت تجربه یادگیری

با ورود گسترده هوش مصنوعی به محیط های آموزشی، استفاده از آن دیگر صرفا یک فناوری کمکی نیست، بلکه می تواند بر شیوه تعامل دانش آموز با یادگیری، احساس خودمختاری، کفایت تحصیلی و میزان خستگی تحصیلی تاثیر بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در انگیزه تحصیلی و فرسودگی تحصیلی، از دو چارچوب نظری «خودمختاری» و «بار شناختی» استفاده می کند. بر این اساس، هوش مصنوعی می تواند هم زمان عامل ارتقای کیفیت یادگیری و عامل تقویت وابستگی باشد؛ بنابراین آنچه تعیین کننده نتیجه است، شیوه طراحی، هدایت و نظارت بر استفاده از آن است. در این پژوهش، رویکردهایی مانند بازخورد هوشمند، شخصی سازی مسیر یادگیری، کمک یابی هدایت شده و ارزشیابی تکوینی مبتنی بر هوش مصنوعی بررسی شده اند. تحلیل ها نشان می دهند که استفاده هدفمند و شفاف از هوش مصنوعی، به ویژه در صورتی که معلم نقش راهنما و نظارت کننده را داشته باشد، می تواند حس کفایت و خودمختاری دانش آموز را افزایش دهد، بار تکراری کارها را کاهش دهد و تجربه یادگیری را جذاب تر کند. در مقابل، استفاده صرفا پاسخ محور و بدون چارچوب آموزشی و اخلاقی، احتمال فرسودگی تحصیلی، کاهش تمرکز و وابستگی بیش ازحد به فناوری را افزایش می دهد. در پایان، چارچوبی عملی شامل سیاست گذاری شفاف، آموزش معلم، طراحی تکالیف تعاملی، نظارت بر وابستگی دیجیتال و ارزیابی دوره ای سلامت تحصیلی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، انگیزه تحصیلی ، فرسودگی تحصیلی ، یادگیری شخصی سازی شده ، تجربه یادگیری ، بازخورد هوشمند.